Ο μεσαίωνας στο οικογενειακό δίκαιο επιστρέφει;

Σύμφωνα με άρθρο των Nέων

«Στη ματαίωση της προσπάθειας να θεσμοθετηθεί η δυνατότητα των έγγαμων γυναικών να παίρνουν το επώνυμο του συζύγου τους προσανατολίζεται η κυβέρνηση προ των έντονων αντιδράσεων των γυναικείων οργανώσεων και των τομέων γυναικών όλων των κομμάτων.»

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ξαναγυρίσουμε στον μεσαίωνα της ελληνικής κλειστής κοινωνίας όπου η γυναίκα ήταν ένα «σκεύος ηδονής» και ιδιοκτησία του άντρα της. Έλεος πια. Είμαι σίγουρος πως από πίσω κρύβεται δάκτυλος της εκκλησίας. Εγώ θα πρότεινα ο άντρας να παίρνει το επώνυμο της συζύγου του. Δεν είναι πιο πρωτότυπο; Όπως και το παιδί να παίρνει το επώνυμο της μήτηρ του (στο κάτω-κάτω ένα παιδί είναι σίγουρα παιδί της μητέρας του). Αυτό μου φαίνεται πιο όμορφο. Κι αν χωρίσει αύριο μεθαύριο ο αντρούλης να τρέχει να βγάλει άκρη με την ελληνική γραφειοκρατία για να το αλλάξει πάλι..

«Δεν είμαι του άντρα μου» λένε οι γυναικείες οργανώσεις. Και σωστά λένε .. Πόσα και πόσα δεν ανέχθηκαν στα χρόνια που πέρασαν; Μαθαίνω ιστορίες μεγάλων σε ηλικία γυναικών οι οποίες ουδέποτε αισθάνθηκαν γυναίκες δίπλα στον άντρα τους. Μπορεί να ήταν δούλες του ίδιου και του «σογιού», που τις έβλεπε σαν ενοχλητικά – αλλά απαραίτητα για την εύρυθμη λειτουργία του σπιτιού παράσιτα, μπορεί να ήταν μητέρες, μπορεί να ήταν μαγείρισσες, παραδουλεύτρες οι οποίες ποτέ δεν άκουσαν ένα ‘ευχαριστώ’ για όσα προσέφεραν.

Και πόσο ξύλο δεν έφαγαν; Πόσες βρισιές δεν άκουσαν; Ήταν σκληροί άνθρωποι οι άντρες εκείνης της εποχής. Αλλά έτσι τους βόλευε.. Ο άντρας – αφέντης, που μπορεί να ξενοπηδάει, να πίνει μέχρι σκασμού, να μη δίνει λογαριασμό στη σύντροφό του, που μεγάλωνε τα παιδιά του, αλλά να απαιτεί σεβασμό και απόλυτη υπακοή. Όχι δεν ήταν όλοι οι άντρες έτσι αλλά η μεγάλη πλειοψηφία. Ιδίως στα χωριουδάκια πιστεύω πως ήταν το 90-95% του αντρικού πληθυσμού. Ευτυχώς υπήρχε και η «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη να μας υπενθυμίζει λίγο και την ξεχασμένη μητριαρχία, η οποία παραγκωνίστηκε εξαιτίας της θρησκείας, είτε αυτή ήταν των εθνικών είτε των χριστιανών.

Μια καταπιεσμένη μειονότητα είναι οι περισσότερες γυναίκες πάνω από τα 50. Ευτυχώς οι νεότερες γενιές ζουν σε καλύτερο περιβάλλον. Και ευτυχώς που δεν ζουν στο Ιράν, στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν, στη Σαουδική Αραβία των φανατικών ισλαμιστών όπου η γυναίκα είναι ακόμη ένα σκουπίδι στο μάτι του αφέντη της.

Advertisements