Ημέρα: 3 Ιουλίου 2008

Ο μεσαίωνας στο οικογενειακό δίκαιο επιστρέφει;

Σύμφωνα με άρθρο των Nέων

«Στη ματαίωση της προσπάθειας να θεσμοθετηθεί η δυνατότητα των έγγαμων γυναικών να παίρνουν το επώνυμο του συζύγου τους προσανατολίζεται η κυβέρνηση προ των έντονων αντιδράσεων των γυναικείων οργανώσεων και των τομέων γυναικών όλων των κομμάτων.»

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ξαναγυρίσουμε στον μεσαίωνα της ελληνικής κλειστής κοινωνίας όπου η γυναίκα ήταν ένα «σκεύος ηδονής» και ιδιοκτησία του άντρα της. Έλεος πια. Είμαι σίγουρος πως από πίσω κρύβεται δάκτυλος της εκκλησίας. Εγώ θα πρότεινα ο άντρας να παίρνει το επώνυμο της συζύγου του. Δεν είναι πιο πρωτότυπο; Όπως και το παιδί να παίρνει το επώνυμο της μήτηρ του (στο κάτω-κάτω ένα παιδί είναι σίγουρα παιδί της μητέρας του). Αυτό μου φαίνεται πιο όμορφο. Κι αν χωρίσει αύριο μεθαύριο ο αντρούλης να τρέχει να βγάλει άκρη με την ελληνική γραφειοκρατία για να το αλλάξει πάλι..

«Δεν είμαι του άντρα μου» λένε οι γυναικείες οργανώσεις. Και σωστά λένε .. Πόσα και πόσα δεν ανέχθηκαν στα χρόνια που πέρασαν; Μαθαίνω ιστορίες μεγάλων σε ηλικία γυναικών οι οποίες ουδέποτε αισθάνθηκαν γυναίκες δίπλα στον άντρα τους. Μπορεί να ήταν δούλες του ίδιου και του «σογιού», που τις έβλεπε σαν ενοχλητικά – αλλά απαραίτητα για την εύρυθμη λειτουργία του σπιτιού παράσιτα, μπορεί να ήταν μητέρες, μπορεί να ήταν μαγείρισσες, παραδουλεύτρες οι οποίες ποτέ δεν άκουσαν ένα ‘ευχαριστώ’ για όσα προσέφεραν.

Και πόσο ξύλο δεν έφαγαν; Πόσες βρισιές δεν άκουσαν; Ήταν σκληροί άνθρωποι οι άντρες εκείνης της εποχής. Αλλά έτσι τους βόλευε.. Ο άντρας – αφέντης, που μπορεί να ξενοπηδάει, να πίνει μέχρι σκασμού, να μη δίνει λογαριασμό στη σύντροφό του, που μεγάλωνε τα παιδιά του, αλλά να απαιτεί σεβασμό και απόλυτη υπακοή. Όχι δεν ήταν όλοι οι άντρες έτσι αλλά η μεγάλη πλειοψηφία. Ιδίως στα χωριουδάκια πιστεύω πως ήταν το 90-95% του αντρικού πληθυσμού. Ευτυχώς υπήρχε και η «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη να μας υπενθυμίζει λίγο και την ξεχασμένη μητριαρχία, η οποία παραγκωνίστηκε εξαιτίας της θρησκείας, είτε αυτή ήταν των εθνικών είτε των χριστιανών.

Μια καταπιεσμένη μειονότητα είναι οι περισσότερες γυναίκες πάνω από τα 50. Ευτυχώς οι νεότερες γενιές ζουν σε καλύτερο περιβάλλον. Και ευτυχώς που δεν ζουν στο Ιράν, στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν, στη Σαουδική Αραβία των φανατικών ισλαμιστών όπου η γυναίκα είναι ακόμη ένα σκουπίδι στο μάτι του αφέντη της.

Όλη η πόλη.. ένας βόθρος

Μην ξανακούσω να λέει κανείς τη Θεσσαλονίκη «όμορφη» θα του τις βρέξω με τη βέργα στο χέρι (όπως κάνανε κάποτε οι καλοί οι δάσκαλοι)..
Όμορφη; Από πού και ως πού; Το μόνο που έχει όμορφο αυτή η πόλη είναι ένα μικρό κομμάτι της πλατείας Αριστοτέλους.

Από το site του ΤΕΕ όσον αφορά τη «γέννηση» των σχεδίων της πλατείας:
Στη γέννησή του ο μνημειακός άξονας της Αριστοτέλους, σχεδιασμένος από το Γάλλο αρχιτέκτονα Ernest Hebrard, υπήρξε αποτέλεσμα ισχυρής πολεοδομικής βούλησης κι όχι μιας προϋπάρχουσας χάραξης. Τοποθετημένος εγκάρσια στη διαμήκη ανάπτυξη της πόλης, στήριξε όλη τη δυναμική του στον συμβολικό του χαρακτήρα: αξιοποιώντας την τοπιογραφία της πόλης, ενοποιεί το ψηλότερο σημείο της με τη θάλασσα, ανοίγει μια θαυμαστή προοπτική προς τον Ολυμπο και επιχειρεί ν αποτελέσει τη διοικητική καρδιά της με όλα τα κτίρια διοίκησης τοποθετημένα στην κεντρική πλατεία του. Στον αντίποδα της πολεοδομικής βούλησης, η αποσπασματική διαχείριση της υλοποίησης και η συγκυρία της αποκάλυψης ενός άλλου ιστορικού στρώματος της πόλης – τα ερείπια της Ρωμαϊκής Αγοράς – ακριβώς στην καρδιά του άξονα, ανατρέπουν την κατασκευή των διοικητικών κτιρίων, και τον απογυμνώνουν από ένα δυναμικό του χαρακτηριστικό, τη λειτουργική του υπόσταση. O άξονας σήμερα, ανολοκλήρωτος και τεμαχισμένος από τη διερχόμενη κίνηση της πόλης, δεν υφίσταται ως τέτοιος, σύμφωνα τουλάχιστον με τη λογική βάσει της οποίας σχεδιάστηκε. Πραγματοποιημένος και σαφής από την παραλία έως την Εγνατία, διαμορφώνεται στη συνέχειά του από μια διαδοχή ανοικτών χώρων, με διαφορετικά ο καθένας χαρακτηριστικά. Υφίσταται δηλαδή ως ένας διαμήκης, ασυνεχής αλλά πολύ σημαντικός κεντρικός δημόσιος χώρος της πόλης.
Φυσικά ο φημισμένος αυτός αρχιτέκτονας είχε σχεδιάσει πολλά νέα τμήματα για την πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά δυστυχώς μόνο αυτό το κομμάτι υλοποιήθηκε. Τα υπόλοιπα ξεχάστηκαν – προς τέρψην των μεγαλοεργολάβων που ανέλαβαν να μετατρέψουν τις μονοκατοικίες σε πολυκατοικίες «τέρατα» (ελέω της αντιπαροχής), με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε χειρότερο κυκλοφοριακό πρόβλημα από την Αθήνα, περισσότερη μόλυνση, μεγαλύτερες θερμοκρασίες το καλοκαίρι και μια εικόνα μπετόν αρμέ με άπειρες κεραιούλες στις ταράτσες .

Αν πιστεύετε πως σε αυτή την πόλη αξίζει να ζει κανείς αυταπατάστε. Σε αυτή την πόλη δεν αξίζει να ζει ούτε ο χειρότερος εγκληματίας. Με ένα μολυσμένο θερμαϊκό κόλπο, που τον μυρίζεις ώρες-ώρες και νομίζεις πως είσαι μέσα σε χαβούζα, με τα μπάζα να επιπλέουν κάνοντας χαριτωμένα πλιτς-πλατς, με την ελάχιστη χλωρίδα που υπάρχει στο πάρκο δίπλα στο Λευκό Πύργο, με το κυκλοφοριακό χάος από τα έργα που γίνονται επί της οδού Εγνατίας, Μοναστηρίου και άλλων λόγω μετρό (λες και ένα εναέριο μετρό δεν θα ήταν οικονομικότερο και γρηγορότερο).

Να σημειώσω εδώ πως ενώ σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις(Λονδίνο, Παρίσι) η αντιστοιχία πρασίνου/κάτοικου είναι 25-30 τ.μ. στην Θεσσαλονίκη είναι μόλις 6 τ.μ. (υπολογίζοντας και το δάσος του Σέιχ Σου). Μα δεν ντρέπονται λίγο δήμαρχος και νομάρχης για τα χάλια μας;

«Όλη η πόλη μια παρέα» ήταν το σύνθημα του δημάρχου σε κάτι γιορτές που είχε διοργανώσει.. Εγώ θα έλεγα «Όλη η πόλη ένας βόθρος» μας ταιριάζει καλύτερα..