Μήνας: Ιουλίου 2008

Ήρωες μιας άλλης ονειροχώρας..της δικής μου..

Φτωχοί, με λίγα μέσα, καλή καρδιά, καταφερτζήδες, αγωνιστές με ιδανικά, πλακατζήδες και συμπαθητικοί. Ο Σεραφίνο, ο Τιραμόλα, ο Μπλεκ, ο Όμπραξ, ο Κάπταιν Μαρκ και ο Παπερίνο μεγάλωσαν ολόκληρες γενιές παιδιών. Εκατοντάδες χιλιάδες τεύχη με τις περιπέτειές τους πωλούνταν κάθε εβδομάδα στη δεκαετία του ’70. Στα περίπτερα οι πιτσιρικάδες της εποχής έκαναν ουρές αγοράζοντας αλλά και ανταλλάσσοντας τα τεύχη που είχαν διπλά.

Ο Σεραφίνο μπορεί να ήταν μονίμως πεινασμένος, αλλά κάθε του περιπέτεια πουλούσε 60.000 τεύχη. Ένας ήρωας φτωχός, λίγο τεμπέλης, κατεργαράκος, άτυχος, που δεν ήταν άτρωτος, φαίνεται ότι ανταποκρινόταν στις συνθήκες μιας εποχής οικονομικής αστάθειας και αβεβαιότητας. Στο ίδιο μοτίβο ο Τιραμόλα κατάφερνε τα πάντα, ακόμη και εάν έπρεπε να γίνει χίλια κομμάτια και τα έβγαζε πέρα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις ­ ήρωας και αυτός μιας άλλης εποχής όπου όλα επιτυγχάνονταν με κόπο.

Πιο δυναμικός ο Μπλεκ έδινε γερά μαθήματα στους Βρετανούς αποικιοκράτες και πουλούσε περισσότερα από 70.000 τεύχη, κατατροπώνοντας το αντίπαλο δέος που αποτελούσε το «Αγόρι». Ο «Ξανθός ήρωας» χρησιμοποιούσε το μυαλό και τις γροθιές του σε αντίθεση με τους σημερινούς «Πάουερ Ρέιντζερς» που βασίζονται σε όπλα προηγμένης τεχνολογίας.

Όλοι εκείνοι οι χάρτινοι ήρωες ­ ασπρόμαυροι και έγχρωμοι ­ εξαφανίστηκαν χωρίς ποτέ να εμφανιστούν στην τηλεόραση. Ίσως μάλλον αυτό συνέβαλε στην εξαφάνισή τους. Σήμερα, τα αντίστοιχα περιοδικά στα περίπτερα είναι περισσότερα και πιο εντυπωσιακά σε χρώματα. Ποιος πιτσιρίκος όμως μπορεί πια να ταυτιστεί μαζί τους για περισσότερο από λίγα λεπτά;

Ο Σεραφίνο

Τη δεύτερη θέση στην κυκλοφορία των παιδικών περιοδικών μετά το «Μίκυ Μάους» είχε σχεδόν για όλη τη δεκαετία του ’70 ο «Σεραφίνο». Ήταν ένα περιοδικό μικρού σχήματος που κυκλοφορούσε κάθε Τετάρτη. Οι μισές του σελίδες ήταν ασπρόμαυρες και χάρτινες. Το περιεχόμενό του ήταν εικονογραφημένες ιστορίες ενός καγκουρό που είχε ανθρώπινη μορφή, τού Σεραφίνο. Ενός απένταρου αλήτη που συνεχώς ονειρευόταν κοτόπουλα. Όταν όμως κατάφερνε κάποτε να βρει τροφή, δεν την έτρωγε μόνος του. Δεν την αποθήκευε, δεν έκανε το κουμάντο του για τις δύσκολες μέρες που ενδεχομένως να έρθουν αργότερα. Τη μοιραζόταν με τους άλλους φτωχούς φίλους του. Στηνόταν ένα τρικούβερτο γλέντι κάτω από τις γέφυρες, στα χαρτονένια κουτιά που χρησιμοποιούσαν για σπίτι. Αυτός πάνω κάτω ήταν ο άξονας των ιστοριών τού «Σεραφίνο». Τα σχέδια απλοϊκά. Το σενάριο αφελές. Και όμως αυτό το περιοδικό έτρεχαν να το αγοράσουν κάθε Τετάρτη οι μαθητές της εποχής, όταν το κουδούνι του σχολείου σήμαινε τη λήξη των μαθημάτων.

«Η επιτυχία τού «Σεραφίνο» ήταν ανεπανάληπτη. Θυμάμαι ότι σχεδόν δεν είχαμε επιστροφές. Όλα τα τεύχη έφευγαν» λέει η Σοφία Χαροκόπου, κόρη του εκδότη του περιοδικού, Ηλία Καμπανά. «Ο «Σεραφίνο» πρωτοκυκλοφόρησε το 1969. Ήταν δημιούργημα του Ιταλού σχεδιαστή Τσιαμπίνο». Το περιοδικό πωλούσε περισσότερα από 60.000 τεύχη κάθε εβδομάδα. Η ηλικία των αναγνωστών ήταν από 8 έως και 16 ετών. Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού κυκλοφόρησε το 1992.

«Ο ήρωας αυτός διέφερε από τους άλλους. Δεν είχε υπερφυσικές ικανότητες, δεν ήταν τόσο τέλειος σε όλα. Ήταν απλός, χωρίς να έχει κανένα στοιχείο τού ήρωα. Ήταν φτωχός, όχι τόσο έξυπνος, λίγο τεμπέλης, λίγο ψευταράκος, λίγο άσχημος, λίγο άτυχος. Ήταν όμως ηθικός. Δεν έδινε ξύλο, δεν ήταν άτρωτος» τον σκιαγραφεί η Κατερίνα Μουρατίδου, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων της εκδοτικής εταιρείας. «Ένας τέτοιος ήρωας δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες» πιστεύει η ίδια. «Η σκληρή εποχή μας δεν θέλει ρομαντικούς, αλλά σκληρούς και αποφασιστικούς τύπους χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς. Δεν θέλει συναίσθημα, αλλά σιδερένια θέληση, σιγουριά και αυτοπεποίθηση».

Στην Ιταλία η τύχη τού «Σεραφίνο» δεν ήταν καλύτερη. «Ο δημιουργός του δεν ήθελε να μάθει σε άλλους την τεχνική τού σχεδίου. Δεν ήθελε να διδάξει σε άλλους την τέχνη της δημιουργίας των ιστοριών τού Σεραφίνο. Αποτέλεσμα; Όσο γέρναγε δημιουργούσε όλο και λιγότερες ιστορίες. Και όταν πέθανε κανείς δεν ήταν σε θέση να κάνει τον Σεραφίνο να συνεχίσει την πορεία του. Ο Σεραφίνο πέθανε μαζί με τον δημιουργό του στην Ιταλία» εξηγεί η κ. Χαροκόπου. Και στην Ελλάδα πέθανε σχεδόν ξεχασμένος, μέσα στην ανυποληψία των παιδιών της εποχής των PC…

Η ίδια εταιρεία εξέδιδε για χρόνια και το περιοδικό «Παπερίνο». «Ήταν ουσιαστικά ο προπομπός του Ντόναλντ και των άλλων παπιών του Ντίσνεϋ. Όμως έσβησε και αυτός πιο γρήγορα από όσο φανταζόμασταν. Ήταν επίσης ένας ήρωας απλός με κύριο χαραχτηριστικό την τιμιότητά του», τονίζει η Σοφία Χαροκόπου. «Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Σταματήσαμε τις εκδόσεις και για οικονομικούς λόγους. Τα τεύχη που πωλούνταν ήταν πολύ λίγα και δεν κάλυπταν τα έξοδα. Οποιαδήποτε υγιής επιχείρηση δεν θα συνέχιζε αυτές τις εκδόσεις».

Ο Τιραμόλα

Ο Σεραφίνο είχε έναν αδελφό, πιο τυχερό από αυτόν. Ήταν ο Τιραμόλα. Ο άνθρωπος-λάστιχο. Όλοι σε ανύποπτο χρόνο, σε στιγμές πίεσης, έχουμε συλλάβει τον εαυτό μας να λέει ότι «δεν είμαι και ο Τιραμόλα», εννοώντας ότι δεν έχουμε τη δυνατότητα να έχουμε ταυτόχρονα πέντε χέρια, άλλα τόσα πόδια κ.λπ…

Ο Τιραμόλα, ένας καθ’ όλα συμπαθής κύριος, που μπορούσε να πάρει όποια μορφή ήθελε, κυκλοφορούσε κάθε Παρασκευή. Ο δημιουργός του ήταν ο ίδιος με αυτόν του Σεραφίνο. Η διαφήμισή τους κοινή. Στην τελευταία σελίδα και των δύο περιοδικών υπήρχε το σλόγκαν-σύνθημα μιας ολόκληρης εποχής: «Και οι δύο με ένα τάλιρο που δεν πας ούτε στο Φάληρο». Τότε τα περιοδικά του Ηλία Καμπανά κόστιζαν πέντε δραχμές το ένα. Την ίδια στιγμή το μικρό Μίκυ Μάους, ο Ποπάυ, ο Μπαγκς Μπάνυ είχαν οκτώ δραχμές. Οι τρεις δραχμές ήταν πολύ σημαντικό ποσό για την εποχή εκείνη, ειδικά για τους πιτσιρίκους. Το εισιτήριο δε των μπλε λεωφορείων που κυκλοφορούσαν στην Αθήνα, ήταν ήδη στις δέκα δραχμές. Για να πας τότε λοιπόν στο Φάληρο ήθελες τουλάχιστον δέκα δραχμές.

Ο Τιραμόλα πρωτοκυκλοφόρησε το 1971. Οι ιστορίες του, όπως και αυτές του Πέπο και του Κάρλο, των δύο φίλων του, ήταν απλές. Ο Τιραμόλα στήριζε τη φήμη του στη λαστιχένια σύστασή του που του επέτρεπε να βγαίνει από τις δύσκολες καταστάσεις που του τύχαιναν, παίρνοντας διάφορες μορφές.Το τελευταίο τεύχος του Τιραμόλα κυκλοφόρησε το 1992.

«Το θέμα δεν είναι να δούμε γιατί δεν υπάρχει πλέον ο Τιραμόλα, παρ’ όλο που εγώ πιστεύω ότι αν κυκλοφορούσε θα είχε και πάλι επιτυχία, αφού είναι και σήμερα αναγνωρίσιμος ήρωας. Το θέμα είναι να δούμε τι τον αντικατέστησε» τονίζει ο Γιώργος Μπότσος, σχεδιαστής κόμικς. «Πιστεύω ότι η αντίστροφη μέτρηση για τη ζωή και των δύο αυτών ηρώων άρχισε όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’80 έκαναν την εμφάνισή τους στην ελληνική αγορά ο Αστερίξ, ο Τεν-Τεν, ο Λούκυ Λουκ, ο Ιζνογκούντ και οι άλλοι ήρωες. Αυτά ήταν ολοκληρωμένα κόμικς. Φτιαγμένα με τόση ζωντάνια, που είναι πολύ καλύτερα από τα αντίστοιχα κινηματογραφικά κινούμενα σχέδια. Και φυσικά πολύ καλύτερα σε ποιότητα έκδοσης από τα αντίστοιχα μικρά στο σχήμα, ασπρόμαυρα και με κακή ποιότητα χαρτιού Τιραμόλα και Σεραφίνο. Ο καταναλωτής πάντα προτιμάει το καλύτερο προϊόν. Όταν συνηθίζει σε αυτό, δεν επιστρέφει στο παλιό. Τα περιοδικά που επιβίωσαν, όπως το Μίκυ Μάους, έγιναν έγχρωμα εξολοκλήρου, βελτίωσαν την ποιότητα του χαρτιού και της εκτύπωσής τους και γενικά αποτελούν ένα ολοκληρωμένο προϊόν για τη δεκαετία που διανύουμε».

Ένας άλλος λόγος που χάθηκε ο Τιραμόλα, είναι το γεγονός ότι δεν είχε ποτέ τηλεοπτική παρουσία. Δεν υπήρξε κινούμενο σχέδιο. «Η τηλεόραση πάντοτε βοηθούσε τα περιοδικά», λέει ο κ. Μπότσος. Υπήρξαν πράγματι ήρωες που έκαναν τον κύκλο τους στα περίπτερα όταν είχαν ταυτόχρονη καριέρα στις δύο ΕΡΤ της εποχής, όπως ο Τομ και ο Τζέρυ,ο Γούντυ ο Τρυποκάρυδος, η Μάγια η Μέλισσα και η Χάϊντι.

Ο Μπλεκ

Ο Μπλεκ έχει γράψει τη δική του ιστορία τόσο στα περίπτερα όσο και στις παρέες των αγοριών της δεκαετίας του ’70 και του ’80. Πρόκειται για ένα εβδομαδιαίο έντυπο με εικονογραφημένες ιστορίες, με αφίσες ποδοσφαιρικών αστέρων της εποχής, και με… σιδερότυπα που έγιναν μόδα, αφού κοσμούσαν τις φανέλες των παιδιών της γειτονιάς. Το όνομά του το είχε πάρει από τον ήρωα Μπλεκ που αποτελούσε παραδοσιακά την πρώτη εικονογραφημένη ιστορία, σε συνέχειες πάντα, σε κάθε τεύχος.

Οι ιστορίες του Μπλεκ διαδραματίζονταν στις ΗΠΑ την εποχή που ήταν αποικία των Άγγλων. Μαζί με τους δύο κολλητούς του φίλους, τον καθηγητή και τον μικρό Ρόντυ, έδιναν γερά μαθήματα στους Βρετανούς αποικιοκράτες. Τους παγίδευαν, έσωζαν καταδικασμένους πατριώτες τους, και τους χτύπαγαν εκεί πού πονούσαν, στο ηθικό του στρατού τους. Όπλο, σχεδόν μοναδικό, του Μπλεκ οι μπουνιές του. Μπουνιές τόσο δυνατές σαν να ήταν ατσάλινες. Και φυσικά το μυαλό του.

Οι περιπέτειες του Μπλεκ αγαπήθηκαν πολύ. Αλλά το περιοδικό δεν περιελάμβανε μόνο αυτές. Το «παιδί-πάνθηρας» ήταν άλλος ένας πρωταγωνιστής του Μπλεκ για χρόνια. Ένας ήρωας που επειδή τον είχε δαγκώσει ραδιενεργός πάνθηρας σε ανύποπτο χρόνο, μπορούσε να γίνεται παιδί-πάνθηρας και να εξολοθρεύει τους κακούς. Οι ιστορίες του κάλυπταν πάντα τις τελευταίες σελίδες του περιοδικού. Ο τερματοφύλακας-γιατρός, ο μοναδικός επιζών της ποδοσφαιρικής ομάδας Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από το φρικτό εκείνο αεροπορικό δυστύχημα που είχε κοστίσει τη ζωή στην υπόλοιπη ομάδα, είχε επίσης φανατικούς φίλους.

Ο Μπλεκ είχε αυξημένη κυκλοφορία που ξεπέρναγε ακόμα και τις 70 χιλιάδες τεύχη εβδομαδιαίως και πάντα «τα ‘ριχνε» στο αντίπαλο δέος του που ήταν το περιοδικό «Αγόρι». Το τελευταίο είχε παράλληλη πορεία με τον Μπλεκ και έκλεισε ελάχιστα αργότερα από αυτόν. Μια εποχή οι παρέες ήταν χωρισμένες στα δύο. Οι μισοί υποστήριζαν το ένα περιοδικό, με πάθος τέτοιο ώστε δεν αγόραζαν το άλλο, και οι άλλοι μισοί το δεύτερο. Κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και με τα κορίτσια που είχαν χωριστεί ανάμεσα σε αυτές που προτιμούσαν την «Μανίνα» και σε αυτές που αγόραζαν «Κατερίνα».

Ο Μπλεκ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1971. «Η ιδέα για την κυκλοφορία του Μπλεκ», σύμφωνα με τον εκδότη Στέλιο Ανεμοδουρά, «ήρθε στα πλαίσια αντιστασιακών προβληματισμών κατά τη διάρκεια της χούντας. Εκδώσαμε ένα περιοδικό με περιπέτειες ενός ήρωα που πάλευε για την ανεξαρτησία και την ελευθερία της χώρας του την εποχή που αυτά τα δύο ήταν εν ανεπαρκεία στη δικιά μας».

«Η επιτυχία του Μπλεκ υπήρχε ακριβώς γιατί το περιοδικό πρόβαλε το κοινά αποδεκτό πρότυπο του αγοριού ηλικίας από 12 έως 16 ετών εκείνης της εποχής» αναφέρει η κοινωνική ανθρωπολόγος Γιούλη Μπαγιετάκου. «Μαγκάκι, που ρίχνει και καμιά καρπαζιά αν χρειαστεί, φίλαθλος ή μάλλον οπαδός, λάτρης της μουσικής ποπ και ροκ ίσως και της heavy metal, όχι τόσο θύμα της μόδας, και σίγουρα λάτρης των ηλεκτρονικών παιχνιδιών που τότε πρωτοέκαναν την εμφάνισή τους. Αυτό ήταν το πρότυπο. Αυτό προσπαθούσε να αντιπροσωπεύσει το περιοδικό. Για αυτό είχε και τόση επιτυχία».

Άλλη μια παράμετρος ήταν και η μόδα του… δρόμου. «Τα παιδιά, εξακολουθούσαν να βγαίνουν και να παίζουν στο δρόμο. Αυτός ο… δρόμος καθόριζε πολλά. Από τι ομάδα θα γίνει ο πιτσιρίκος της αγοροπαρέας μέχρι και το ποιο περιοδικό ήταν της μόδας. Ποιο αγοράζει π.χ. ο μεγάλος της παρέας, το πρότυπο, ο μάγκας. Σήμερα ο… δρόμος αυτός δεν υπάρχει. Τα πρότυπα καθορίζονται στην οθόνη της τηλεόρασης».

(από τον ΧΡΗΣΤΟ ΜΑΝΩΛΑ το κομμάτι αυτό)

Όταν ήμουν παιδί διάβαζα πολλά κόμικς. Λίγα από αυτά ήταν ο Μπλεκ, το παιδί-πάνθηρας, Σεραφίνο,Τιραμόλα, Ποπάυ, Λούκυ Λουκ, Σλέην, Judge Dredd,ο Μαχητής του Κομπιούτερ, ευχή για θάνατο,Σλέην (ιστορίες από το περιοδικό «Αγόρι»).

Στα κόμικ πάντα το καλό θριάμβευε στο τέλος, οι κακοί νικούνται από τους καλούς, μια ελπίδα ξεπρόβαλε την τελευταία στιγμή για να σε κάνει ευτυχισμένο. Περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία να έρθει η ώρα (αν δεν κάνω λάθος κάθε τρίτη πρέπει να έβγαινε το «αγόρι») για να πάω στο περίπτερο να το προμηθευτώ, με το χαρτζηλίκι που έπαιρνα από τους γονείς μου – ήταν η ώρα της επιβράβευσης για το ότι ήμουν καλός μαθητής και υπάκουο (λέμε τώρα) παιδί.

Τα σημερινά παιδιά, μεγαλώνουν με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια – σε πολύ μεγάλο βαθμό όμως απέχουν από τα παιχνίδια που παίζαμε εμείς έξω στις γειτονιές. Κρυφτό, κυνηγητό, και ένα σωρό άλλες δραστηριότητες που μας κρατούσαν δραστήριους. Ένα αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι η εμφάνιση της παιδικής παχυσαρκίας. Μπορεί να μην επηρεάζει την κοινωνικότητά τους – άλλωστε πολλά παιδιά παίζουν δικτυακά παιχνίδια – όμως σίγουρα επηρεάζει την ανάπτυξή τους. Ένας οργανισμός που αναπτύσσεται θέλει δραστηριότητα κι όχι να κάθεται όλη μέρα σε μία καρέκλα. Άσε που έτσι κι αλλιώς στο σχολείο το 95% του χρόνου κάθεται σε μία καρέκλα την υπόλοιπη μέρα έχει ανάγκη από κίνηση. Και δεν μιλάω για γυμναστήριο αλλά για παρεϊστικες δραστηριότητες.

Το κακό με τους περισσότερους γονείς είναι πως θεωρούν «υγιεινή δραστηριότητα» η πολύωρη ενασχόληση με τους υπολογιστές. Με την αστεία δικαιολογία ότι αν βγει στο δρόμο θα κινδυνεύει το κρατάνε κοντά τους λες και είναι ακόμη δεμένοι με έναν αόρατο ομφάλιο λώρο που δεν πρέπει να χαλαρώσει..

Advertisements

Ο «τζάμπα μάγκας» φίλαθλος..

Τον βλέπουμε κάθε Κυριακή να βοσκάει σε μια κερκίδα μαζί με το κοπάδι..

Όταν η ομάδα του κερδίζει τότε πηδάει πάνω-κάτω σαν γίδι, στολισμένος πάντα σαν γύφτικο τσαντίρι με κασκόλ, μπλούζες, καπέλα, βαμμένο πρόσωπο, ίσως και τατού με το σύμβολο της ομάδας.

Όταν η ομάδα του χάνει τότε χάνει τη γη κάτω απ’ τα πόδια του.. Απειλεί θεούς και δαίμονες, βρίζει τους (πριν από λίγο) αγαπημένους του παίκτες, πετάει καθίσματα, τα βάζει με την αντίπαλη ομάδα και καμιά φορά με τα ΜΑΤ.

Βέβαια όταν εμπλέκεται σε τσακωμούς το κάνει μόνο με την υποστήριξη των υπόλοιπων φιλάθλων – ποτέ μόνος – ποτέ σώμα με σώμα- παρά κρύβεται στη μάζα, στον όχλο για να μην φάει της χρονιάς του..

Αν ήσουν πραγματικά μάγκας «φίλαθλε» τότε δεν θα «πολεμούσες» πίσω από την ασφάλεια του όχλου αλλά σώμα με σώμα…

Αν ήσουν πραγματικά μάγκας «φίλαθλε» θα δεχόσουν την ήττα το ίδιο όμορφα όπως και την νίκη…

Αν ήσουν πραγματικά μάγκας «φίλαθλε» θα παραδεχόσουν πως η ομάδα σου δεν έπαιξε σωστά και δεν μπορεί να φταίει πάντα ο «πουλημένος» διαιτητής..

Αν ήσουν πραγματικά μάγκας «φίλαθλε» θα πέταγες λουλούδια στον νικητή (όποιος κι αν ήταν) γιατί είχε τα αρχίδια να παίξει καλύτερα και έδειξε υπεροχή…

Αν ήσουν πραγματικά μάγκας «φίλαθλε» θα σεβόσουν τους υπόλοιπους μη-οργανωμένους οπαδούς που πήγαν απλά για να απολαύσουν το άθλημα…

Αν ήσουν πραγματικά μάγκας «φίλαθλε» θα σεβόσουν την ξένη περιουσία και δεν θα έκαιγες αμάξια που ποιος ξέρει με πόσο κόπο και ιδρώτα ο κάθε ένας αγόρασε..

Αν ήσουν πραγματικά μάγκας «φίλαθλε» θα έπαιρνες τη δόση σου και τα χάπια σου στο σπιτάκι σου μέχρι μια μέρα να σε βρουν νεκρό από υπερβολική δόση…

Αν ήσουν πραγματικά μάγκας «φίλαθλε» θα άφηνες τα καταπιεσμένα σου ένστικτα στην είσοδο του γηπέδου και θα τα έπαιρνες με την έξοδό σου από αυτό…

Αν ήσουν πραγματικά μάγκας «φίλαθλε» θα ξεσπούσες τον θυμό σου σε εκείνους που πραγματικά σου φταίνε – στην κυβέρνηση που πουλάει όνειρα και αγοράζει συνειδήσεις, στην γκόμενα που ‘χει εσένα κι άλλους δέκα, στη μαμά που ακόμη σε ελέγχει κοτζάμ γομάρι, στο αφεντικό που σου χαλάει τη διάθεση…

Αν ήμουν καρτούν ..

Αν ήμουν καρτούν,
θα με έλιωναν νταλίκες, θα με τσάκιζαν από γκρεμούς, θα γινόμουν χαλκομανία
κι αμέσως θα επέστρεφα, καινουργής και απαστράπτων.
Αν ήμουν καρτούν,
θα είχα πάντα εμπρός μου ένα στόχο απτό και ξεκάθαρο, ένα μπιπ-μπιπ ή ένα
καναρίνι να κυνηγώ.
Αν ήμουν καρτούν,
θα με έτρεφε η εμμονή μου και θα με πυρπολούσε η αέναη αδυναμία
εκπλήρωσης του οράματός μου.
Γιατί αυτό που λάμπει στο ανεκπλήρωτο καμιά εκπλήρωση δεν μπορεί να το
υποκαταστήσει.
Γιατί αυτό που λάμπει στην προσδοκία καμιά πραγματοποίηση δεν μπορεί να
το υποκαταστήσει.

Αν ήμουν καρτούν,
γενιές και γενιές παιδιών θα ξελιγώνονταν με τα καμώματά μου, ενώ οι
ενήλικοι θα απολάμβαναν τα κρυμμένα υπονοούμενά μου.
Αν ήμουν καρτούν,
οι νόμοι της φυσικής δεν θα είχαν δικαιοδοσία πάνω στο κορμί μου κι η
βαρύτητα δεν θα ‘ταν παρά μύθος.
Αν ήμουν καρτούν,
χέρι σχεδιαστή θα με ζωγράφιζε πάντα ίδιο, πάντα απαράλλακτο κι ο χρόνος
και τα αποτυπώματά του δεν θα ‘ταν παρά μύθος.
Αν ήμουν καρτούν,
στον κόσμο μου η αναρχία και ο σουρεαλισμός δεν θα ‘ταν μύθος αλλά καθεστώς.

Αν ήμουν καρτούν,
δεν θα είχα τη δυνατότητα να πληγώσω κανέναν για περισσότερο από τρία
δευτερόλεπτα.

Αν ήμουν καρτούν,
τα μάτια μου θα ήξεραν τι να λαχταρούν,
τα χέρια μου θα ήξεραν τι να ζητούν,
τα πόδια μου θα ήξεραν πού πατούν.

» Αγαπητέ Θεέ..» (ανέκδοτο)

Ένας τύπος δουλεύει στο ταχυδρομείο, στο τμήμα που επεξεργάζεται γράμματα που έχουν σταλεί

σε λανθασμένες διευθύνσεις και άγνωστους παραλήπτες. Μια μέρα, βλέπει ένα γράμμα με διεύθυνση ‘Προς τον Θεό’.

Αυτό πρέπει να το διαβάσω, σκέφτηκε… Για να δούμε τι λέει!

Ανοίγει το γράμμα και διαβάζει.

‘Αγαπητέ Θεούλη, σου ζητώ απεγνωσμένα τη βοήθεια σου. Είμαι μια γριούλα 87 ετών που παίρνω μια πενιχρή σύνταξη που τσίμα τσίμα με φτάνει να τα φέρω βόλτα.Χτες στο τρόλεϊ μου κλέψανε την τσάντα μου με 100 ευρώ μέσα. Ήταν τα τελευταία λεφτά που είχα για να περάσω μέχρι να έρθει η σύνταξη του άλλου μήνα, την άλλη βδομάδα είναι Πάσχα και μάζευα αυτά τα λεφτά πόσους μήνες για να αγοράσω λαμπάδες και δώρα στα εγγονάκια μου.Δεν έχω άλλα λεφτά στην τράπεζα και δεν έχω κανέναν να μου δανείσει, και άμα δεν τους πάρω δώρα θα στενοχωρηθούν πάρα πολύ γιατί περιμένουν πως και πως όλο το χρόνο.Σε παρακαλώ αν θα μπορούσες να με βοηθήσεις κι’ εγώ θα σου ανάβω ένα κεράκι κάθε βδομάδα για να σ’ ευχαριστήσω…’

Ο υπάλληλος κατασυγκινήθηκε και άρχισε να διαβάζει το γράμμα σε όλους του τους συναδέλφους στο ταχυδρομείο.

Όλοι στενοχωρήθηκαν και αποφάσισαν να ξηλωθούν και να βάλουν ό,τι μπορεί ο καθένας και τελικά όλοι μαζί κατάφεραν και συγκέντρωσαν 96 ευρώ. Τα έβαλαν στο φάκελο και τα ταχυδρόμησαν στη γιαγιά, και μετά επέστρεψαν στη δουλειά τους έχοντας αυτή την θερμή και όμορφη αίσθηση πως έκαναν μια όμορφη, χριστιανική πράξη για το Πάσχα.

Την επόμενη βδομάδα έφτασε νέο γράμμα από τη γριούλα, πάλι με παραλήπτη το Θεό. Όλοι οι υπάλληλοι του ταχυδρομείου μαζεύτηκαν μέσα στην αγωνία για να διαβάσουν την απάντηση.

‘Αγαπητέ Θεέ,

πώς να σε ευχαριστήσω για το καλό που μου έκανες…; Με τα λεφτά που μου έστειλες πήρα δώρα και λαμπάδες και πασχαλινά αυγά στα εγγονάκια μου και χάρηκαν πάρα πολύ.Περάσαμε πολύ όμορφα χάρις στο δώρο που μου έκανες από αγάπη. Θα σου ανάβω ένα κεράκι κάθε βδομάδα για να σε ευχαριστήσω.

Αιώνια η βασιλεία Σου.

Υ.Γ. παρεμπιπτόντως, λείπανε 4 ευρώ από το φάκελο. Νομίζω πως τα βουτήξανε αυτά τα καθάρματα που δουλεύουν στο ταχυδρομείο…τους ξέρω εγώ τι αληταράδες είναι!!’

18 Διατροφικές Αλήθειες & Μύθοι

Πρέπει να πίνουμε οκτώ ποτήρια νερό την ημέρα…

Μύθος: Δε χρειάζεται να πίνει κανείς οκτώ ποτήρια νερό την ημέρα για να είναι καλά ενυδατωμένος, αλλά οκτώ ποτήρια υγρών! Στα τελευταία συμπεριλαμβάνονται: το νερό, οι χυμοί φρούτων και λαχανικών, οι καφέδες, το τσάι, τα αφεψήματα βοτάνων (γενικώς, κάθε είδους ρόφημα), τα υγρά των φρούτων και των λαχανικών, ακόμα και τα αναψυκτικά. Εξαίρεση αποτελούν τα οινοπνευματώδη ποτά, που αντίθετα συντελούν στην αφυδάτωση. Τα υγρά είναι καλύτερο να τα πίνουμε χωρίς να έχουμε φάει γιατί δυσκολεύουμε την πέψη.

Η μαύρη ζάχαρη είναι καλύτερη από τη λευκή…
Μύθος: Όπως η λευκή ζάχαρη έτσι και η μαύρη είναι κρυσταλλική ζάχαρη, στην οποία όμως έχουν προστεθεί μελάσες (παραπροϊόντα επεξεργασίας των ζαχαρότευτλων) και όντως έχει ένα μικρό περιεχόμενο σε μεταλλικά στοιχεία. Για να επωφεληθεί κάποιος όμως από τα συστατικά αυτά, θα πρέπει να καταναλώνει τεράστιες ποσότητες από ζάχαρη καθημερινά, δηλαδή να έχει αποφασίσει ότι σύντομα θα γίνει υπέρβαρος!!! Οι διαφορές μεταξύ των δύο τύπων είναι πολύ μικρές για να πει κάποιος ότι η μαύρη ζάχαρη είναι καλύτερη από την άσπρη.

Όποιος έχει υψηλή χοληστερόλη δεν πρέπει να καταναλώνει αβγά…
Μύθος: Νεότερες μελέτες απέδειξαν ότι η χοληστερόλη του αβγού επηρεάζει σε
σχετικά μικρό βαθμό τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα, σε αντίθεση με τις μεγάλες ποσότητες λίπους από ζωικής προέλευσης τρόφιμα (π.χ. κρέας). Κατά συνέπεια, κάποιος μπορεί να τρώει 2-3 αβγά την εβδομάδα (καλύτερα χωρίς τον κρόκο), ιδίως όταν ακολουθεί ένα ισορροπημένο διαιτολόγιο. Φυσικά θα πρέπει να έχει κατά νου ότι σε αυτά περιλαμβάνονται και τα αβγά που χρησιμοποιούνται στο μαγείρεμα και, φυσικά, όσα «κρύβονται» σε γλυκίσματα και έτοιμα τρόφιμα του εμπορίου.

Το σπανάκι και οι φακές αποτελούν πολύ καλές πηγές σιδήρου…
Μύθος: Αν και τα τρόφιμα αυτά αποτελούν καλές πηγές σιδήρου, πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο φυτικής προέλευσης σίδηρος απορροφάται δυσκολότερα από τον ανθρώπινο οργανισμό. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ο σίδηρος που αξιοποιεί ο οργανισμός μας από το σπανάκι και τις φακές είναι λιγότερος από αυτόν που προέρχεται από ζωικές πηγές, όπως το κρέας, τα ψάρια ή τα αβγά.

Ο συνδυασμός πρωτεϊνών και υδατανθράκων παχαίνει…

Μύθος: Αυτό είναι μια εξωφρενική λογική, αντίθετη με τις αρχές της διατροφής. Ένα ισορροπημένο διαιτολόγιο πρέπει να περιέχει τροφές από όλες τις ομάδες τροφίμων. Όταν αυτές καταναλώνονται σε λογικές ποσότητες, τότε εξασφαλίζουν την απαιτούμενη ενέργεια για τις καθημερινές μας ανάγκες.

Το ψωμί παχαίνει…

Μύθος: Το ψωμί φυσικά και δεν παχαίνει! Κάθε υδατάνθρακας από τους οποίους αποτελείται παρέχει ενέργεια ίση με 4 θερμίδες ανά γραμμάριο, ακριβώς τις ίδιες με αυτές που παρέχουν οι πρωτεΐνες (π.χ. κρέας, ψάρι). Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι όταν τρώει κανείς 100 γραμμάρια σκέτο ψωμί ή 100 γραμμάρια σκέτο ψητό στήθος από κοτόπουλο προσλαμβάνει τις ίδιες θερμίδες. Συνεπώς,  φταίει η ποσότητα του ψωμιού που καταναλώνεται, καθώς και η προσθήκη λίπους  (βούτημα στη σαλάτα), για την αύξηση του σωματικού βάρους.

Η κατανάλωση πορτοκαλιού αυξάνει την πίεση…

Μύθος: Τα πορτοκάλια είναι πλούσια σε κάλιο, ιχνοστοιχείο που προκαλεί μείωση της αρτηριακής πίεσης και όχι αύξηση. Μόνο όταν η υπέρταση οφείλεται σε νεφροπάθεια, δεν ενδείκνυται η κατανάλωση πορτοκαλιών (λόγω του καλίου), αλλά αυτό συμβαίνει σπάνια.


Οι χυμοί είναι πιο θρεπτικοί από τα φρούτα…

Μύθος: Ισχύει το ακριβώς αντίθετο, διότι τα ολόκληρα φρούτα περιέχουν και φυτικές ίνες, απαραίτητες για την καλύτερη λειτουργία του πεπτικού συστήματος. Επιπλέον, οι χυμοί, λόγω της γρήγορης απορρόφησής τους, αυξάνουν ταχύτερα τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα μετά την κατανάλωσή τους – κουράζοντας το πάγκρεας που πρέπει να παράγει ινσουλίνη γρηγορότερα.

Τα θαλασσινά αυξάνουν τη χοληστερίνη…

Μύθος: Στην πραγματικότητα τα τρόφιμα αυτά είναι πλούσια σε χοληστερόλη, ωστόσο η χοληστερόλη από τη διατροφή δεν φαίνεται να επηρεάζει σημαντικά τη χοληστερόλη στο αίμα.


Η φέτα είναι πλούσια σε ασβέστιο…

Μύθος: Η φέτα είναι σχετικά φτωχή σε ασβέστιο (30 γρ. έχουν 148 mg ασβεστίου) σε σύγκριση με τα κίτρινα τυριά που εμπεριέχουν πολύ περισσότερο ασβέστιο (30 γρ. έχουν πάνω από 300 mg ασβεστίου!).


Το μαύρο ψωμί παχαίνει λιγότερο από το άσπρο…

Μύθος: Το μαύρο και το άσπρο ψωμί έχουν τις ίδιες θερμίδες, ωστόσο το μαύρο είναι πάντα καλύτερη επιλογή, αφού είναι πλούσιο σε φυτικές ίνες και προκαλεί ευκολότερα αίσθημα κορεσμού.


Η μαύρη ζάχαρη και η φρουκτόζη έχουν λιγότερες θερμίδες από την άσπρη…
Μύθος: Τόσο η μαύρη και η φρουκτόζη όσο και η άσπρη ζάχαρη έχουν ακριβώς τις ίδιες θερμίδες, ωστόσο η ακατέργαστη μαύρη ζάχαρη θεωρείται πιο υγιεινή επιλογή, γιατί δεν έχει υποστεί επεξεργασία, ενώ η φρουκτόζη είναι δύο φορές πιο γλυκιά από τη ζάχαρη και μπορεί να προστεθεί σε μισή ποσότητα σε σχέση με τη ζάχαρη, επιτυγχάνοντας το ίδιο γλυκό αποτέλεσμα.


Το ελαιόλαδο είναι υγιεινό, άρα μπορώ να τρώω όσο θέλω…
Μύθος: Το ελαιόλαδο, αν και είναι πολύ ωφέλιμο για την υγεία, ωστόσο είναι πολύ πλούσιο σε θερμίδες (περιέχει κατά μεγάλο ποσοστό λίπος) και όταν δεν καταναλώνεται με μέτρο συχνά οδηγεί σε αύξηση του βάρους.


Τα λάϊτ προϊόντα δεν έχουν θερμίδες…

Μύθος: Τα τρόφιμα που φέρουν την επιγραφή λάιτ δεν σημαίνει πως δεν έχουν θερμίδες. Τόσο τα λάιτ τρόφιμα όσο και τα τρόφιμα με μειωμένα λιπαρά έχουν θερμίδες, απλώς οι θερμίδες αυτές είναι λιγότερες από εκείνες του αντίστοιχου τροφίμου στην πλήρη του μορφή, ωστόσο, αν καταναλωθούν σε μεγάλη ποσότητα, θα οδηγήσουν σε αύξηση του βάρους. Να σημειωθεί πως τα λάιτ προϊόντα λόγω της μεγαλύτερης χημικής επεξεργασίας τους είναι πιο ανθυγιεινά από ό,τι τα κανονικά.


Τα άπαχα γαλακτοκομικά δεν έχουν ασβέστιο...

Μύθος: Τα άπαχα γαλακτοκομικά έχουν ακριβώς το ίδιο ασβέστιο με τα πλήρη, ενώ επιπλέον είναι και χαμηλά σε λιπαρά που βοηθούν στην απώλεια βάρους.

Τα τηγανητά μπορεί να κάνουν καλό…

Αλήθεια: Έρευνα του εργαστηρίου Βιοχημείας – Χημείας Τροφίμων του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου απέδειξε ότι η διαδικασία τηγανίσματος κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες: σύντομος χρόνος τηγανίσματος, θερμοκρασία έως 1700C, χρήση ελαιόλαδου, αντικατάσταση του ελαίου μετά το τηγάνισμα, εμφανίζεται να ασκεί θετική επίδραση στη θρεπτική αξία των τροφίμων. Αυξάνει την περιεκτικότητα των τηγανισμένων τροφίμων σε αντιοξειδωτικές ουσίες (φαινολικές ενώσεις, βιταμίνη Ε) και κυρίως στην αντικαρκινική ουσία σκουαλένιο.

Ύπνος κατά της παχυσαρκίας…

Αλήθεια: Εάν καταφέρνετε συνήθως να κοιμάστε καλά και αρκετά, τότε οι πιθανότητες να έχετε κανονικό βάρος σώματος, να αποφύγετε την παχυσαρκία αλλά και να ζήσετε περισσότερο είναι σημαντικά μεγαλύτερες. Το συμπέρασμα αυτό προέκυψε από τη μεγαλύτερη έρευνα που έγινε ποτέ για τη σχέση του ύπνου και του βάρους σώματος από το πανεπιστήμιο Care Western του Οχάιο. Τα βασικά ευρήματα ήταν: Οι γυναίκες που κοιμόντουσαν λιγότερο από 5 ώρες σε σχέση με αυτές που κοιμόντουσαν 7 ή παραπάνω ώρες, ζύγιζαν 2,5 περισσότερα κιλά, είχαν 32% περισσότερες πιθανότητες σημαντικά υψηλότερου βάρους, 15% περισσότερες πιθανότητες παχυσαρκίας και προσέλαβαν 15 κιλά μέσα σε 16 χρόνια (0,9 κιλά/έτος). Τα αποτελέσματα αυτά δεν οφείλονταν σε διαφορές διατροφής ή σωματικής άσκησης. Μια πιθανή εξήγηση μπορεί να είναι ότι οι άνθρωποι που κοιμούνται αρκετά, κινούνται περισσότερο όταν είναι ξύπνιοι και αυτό τους βοηθάει να καταναλώνουν περισσότερες θερμίδες. Επιπλέον, οι ορμόνες που αυξάνουν τη λιπογένεση και την όρεξη είναι πολύ πιθανόν να διεγείρονται από τις λίγες ώρες ύπνου.


Πίτσα κατά του καρκίνου;

Αλήθεια: Σκεφτήκατε ποτέ ότι τρώγοντας πίτσα θα μπορούσατε να καταπολεμήσετε τον καρκίνο; Η σκέψη αυτή δεν είναι πολύ συνηθισμένη και φυσικά ακούγεται λίγο παράδοξη! Ωστόσο, Ιταλοί ερευνητές εξέτασαν τις διατροφικές συνήθειες 3.315 ατόμων που έπασχαν από διάφορες μορφές καρκίνου του πεπτικού συστήματος. Τα ευρήματά τους ήταν πολύ ενδιαφέροντα: άτομα που έτρωγαν περισσότερη πίτσα σε σύγκριση με αυτούς που δεν έτρωγαν είχαν τον χαμηλότερο κίνδυνο για καρκίνο του στόματος, του φάρυγγα, του οισοφάγου, του παχέος εντέρου και του ορθού. Μια πιθανή εξήγηση είναι η σάλτσα ντομάτας, που μπαίνει πάντοτε στην πίτσα, αφού είναι γνωστό ότι η κατανάλωση της ντομάτας έχει συσχετιστεί με τη μείωση κίνδυνου προσβολής από αρκετές μορφές καρκίνου.

Θρησκευτικός ρατσισμός (proudly) made in Greece

«Αρνείται η Γαλλία να χορηγήσει ιθαγένεια σε μουσουλμάνα που φορά μπούρκα. Συμφωνείτε;»

Υπάρχει μια ψηφοφορία στο In.gr και τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα έχουν ως εξής:

Ναι 2785
64,47%
Όχι 1399
32,38%
Δεν ξέρω / Δεν απαντώ 136
3,15%
Σύνολο: 4320

Αυτά τα αποτελέσματα είναι μέχρι τις 12.02 στις 22/07/08.

Ελπίζω να μην αντικατοπτρίζουν τις πραγματικές διαστάσεις της άποψης του πληθυσμού στην χώρα μας.

Μα είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς πως δεν πρέπει να πάρει υπηκοότητα μια μουσουλμάνα αν φοράει μπούρκα;

Με την ίδια (ανόητη) κατ’ εμέ δικαιολογία μπορεί μια χριστιανή να μην μπορεί να πάρει την Αφγανική υπηκοότητα επειδή φοράει σταυρό..

Νομίζω πως κάποτε θα πρέπει να αρχίσουν οι δυτικοί να σέβονται τις θρησκείες των «άλλων».

Μπορεί να είμαι άθρησκος αλλά δεν είμαι ρατσιστής. Άλλωστε η κοπέλα αυτή για να ζητήσει την υπηκοότητα προφανώς δεν περνούσε καλά στην χώρα της . Εκτός κι αν το θεωρείτε εύκολο να ξεριζώνεσαι για να πας να ζήσεις σε μια άλλη χώρα που επικρατούν άλλες αντιλήψεις.