Ημέρα: 22 Ιουνίου 2008

Ω! Μα τί κόσμος μπαμπά!

Σήμερα είδα ένα ακόμη παράδειγμα αποτυχημένης προσπάθειας για δημιουργία οικογένειας.
Οι ηλικίες του ζευγαριού κοντά στην δική μου. Υπάρχει ήδη ένα παιδί (1,5 έτους) και ο γάμος έγινε πριν 2 περίπου χρόνια. Η κοπέλα, συμπαθητική και με πολλά όνειρα για το σπίτι της και το μωρό της, ο άντρας αναποφάσιστος, στην κοσμάρα του, χωρίς όνειρα για οικογένεια, παρά μόνο για την αποχώρησή του από την πατρική κατοικία και την καλοπέρασή του..

Η τούρτα του διαζυγίου

Ιδού η τέλεια συνταγή για να αποτύχετε στη ζωή σας. Βρίσκετε κάποιον ή κάποια που φαντάζεστε πως είναι ο/η ιδανικός σύζυγος, τον παντρεύεστε, κάνετε και ένα παιδί πριν καν τον γνωρίσετε καλύτερα (μέσα στον πρώτο χρόνο γνωριμίας είναι η ιδανική στιγμή), παίρνετε και ένα δάνειο για σπίτι και έχετε κάνει μια τρύπα στο νερό!

Να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Ποιός φταίει; Αυτός που ονειρεύεται ένα ζεστό, ευτυχισμένο σπιτικό με πολλά παιδιά; Αυτός που είναι στον κόσμο του και πετάει αετό; Μήπως οι γονείς τους που επιτρέπουν να γίνει ένας τέτοιος γάμος; Να φταίει άραγε η παιδεία που ΔΕΝ πήραν από το σχολείο για τις ευθύνες του να είσαι γονιός;

Κι άλλη τούρτα διαζυγίου!
Η κατάσταση όμως κάποια στιγμή ξεφεύγει από τον έλεγχο σε τέτοιες οικογένειες. Βιαιοπραγίες, τραυματισμοί, ψυχικά τραύματα σε ένα παιδί που θα γίνει το κλωτσοσκούφι της υπόθεσης, δύο άνθρωποι που από ορκισμένοι σύντροφοι γίνονται εχθροί, και όλα αυτά χωρίς ένα γιατί..

Το διαζύγιο είναι λύση; Όχι είναι ένα ημίμετρο στην περίπτωση που υπάρχουν παιδιά.

Θεωρητικά μιλώντας θα έπρεπε το κράτος να έχει ένα σώμα με ψυχολόγους που θα δίνουν υποστήριξη στα νέα ζευγάρια στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν μια υγιή για την σωστή ανατροφή ενός μωρού οικογένεια. Θα έπρεπε επίσης τα πεθερικά βάζοντας στην άκρη τους ηλίθιους εγωισμούς να σταθούν στο ζευγάρι και να μην το παροτρύνουν να χωρίσει με την πρώτη δυσκολία, όπως επίσης θα έπρεπε να στηρίζουν όλες τις αποφάσεις που είναι για το καλό των παιδιών.

Επίσης ένα δύσκολο μέτρο για να εφαρμοστεί είναι να δίνουν εξετάσεις οι γονείς για να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί. Όχι δεν μιλάω τόσο για εξετάσεις γύρω από τις γνώσεις για την ανατροφή ενός παιδιού, αλλά γύρω από την ψυχολογική κατάσταση των γονιών και την ωριμότητα που έχουν. Δύσκολη συζήτηση για εξετάσεις ετοιμότητας για να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί (θέμα ταμπού για τους περισσότερους), αλλά πιστεύω πως τουλάχιστον για αρχή θα έπρεπε να υπάρχει ένα μάθημα στο σχολείο για την ανατροφή των παιδιών, ενώ στο τέλος του κάθε μαθήματος θα έπρεπε να γίνεται συζήτηση στην τάξη για όλες τις απορίες που θα απασχολήσουν κάποιον υποψήφιο γονέα.

Όμως δυστυχώς ζούμε στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Παιδεία για τη σωστή ανατροφή των γονιών δεν υπάρχει, οι παππούδες δεν νοιάζονται για τα εγγόνια παρά μόνο για τα παιδιά τους, η νομοθεσία δεν βοηθάει στην προστασία των παιδιών από τη βιαιότητα των γονιών που πολλές φορές ξεσπάνε όπου βρουν και πάει λέγοντας..
Τί φταίει αυτή η αθώα ζωή;
Σήμερα λυπήθηκα πολύ με αυτό που είδα. Το ‘χω ξαναδεί βέβαια, αλλά πάντα πονάει να βλέπεις δυο ανθρώπους νεότατους, όλο ζωή να παίρνουν λάθος αποφάσεις και χωρίς να υπολογίζουν μια νέα ζωή που τώρα κάνει τα πρώτα της βήματα και χρειάζεται σταθερές βάσεις για να ανοίξει τα φτερά της αύριο μεθαύριο. Εύχομαι ο μπόμπιρας να βρει το δρόμο του και να μην κάνει τα λάθη των γονέων του.

Η απόρριψη της Συνθήκης της Λισσαβώνας

Με αφορμή το άρθρο του κου.Π.Κ. Ιωακειμίδη στα Νέα
Λέει ο κος.Ιωακειμίδης στο άρθρο του:
«Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ της Συνθήκης της Λισαβώνας από την Ιρλανδία σε δημοψήφισμα ξαναρίχνει την Ευρωπαϊκή Ένωση σε υπαρξιακή κρίση, σε μια στιγμή που ξεπερνούσε το σοκ από την απόρριψη του Ευρωπαϊκου Συντάγματος το 2005 …»
«..Πρόκειται για εξόχως [ ??? ] αντιδημοκρατική εξέλιξη που προέρχεται από μια χώρα που έχει ωφεληθεί τα μέγιστα από την Ε.Ε. Από την άλλη μεριά, η εξέλιξη αυτή πιστοποιεί γιατί η μέθοδος του δημοψηφίσματος δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για την επικύρωση τόσο περίπλοκων κειμένων, αλλά και ότι «κάτι πάει στραβά» στη λειτουργία της Ε.Ε.»

Έχω να παρατηρήσω τα εξής:
1. Όταν είσαι μια δημοκρατική ένωση κρατών, ΟΦΕΙΛΕΙΣ να σέβεσαι τις αποφάσεις του κάθε κράτους οι οποίες μπορεί να προκύπτουν είτε από δημοψήφισμα, είτε από την εκλεγμένη κυβέρνηση του – διαφορετικά μιλάμε για κατεχόμενες χώρες..

2. Το να καταδικάζεις μια χώρα [στην προκειμένη περίπτωση Ιρλανδία] επειδή διάλεξε κάτι διαφορετικό από αυτό που θα θέλαμε είναι το λιγότερον αστείον, αφού έχει ήδη συμφωνηθεί πως για να εγκριθεί η συνθήκη της Λισαβόνας πρέπει να συμφωνήσουν ΟΛΑ τα κράτη. Ηλίου φαεινότερων πως οι Ιρλανδοί έκριναν ότι οι όροι της συνθήκης δεν είναι προς όφελος τους. Και καλά έκαναν αυτό που έκαναν.
Επίσης αυτό το παράδειγμα μου θυμίζει τις παράνομες και άδικες κυρώσεις της Ε.Ε. και των ΗΠΑ στην Παλαιστίνη, επειδή στις εκλογές η κυβέρνηση που διάλεξε ελεύθερα ο λαός ήταν η ΧΑΜΑΣ κι όχι η φιλοδυτική ΦΑΤΑΧ.

3. Εφόσον κύριε Ιωακειμίδη τα κείμενα μιας συνθήκης είναι τόσο υπέρτατα περίπλοκα τότε θα πρέπει να αναλάβει κανείς να τα απλοποιήσει ακριβώς για να τα καταλάβει ο λαός (ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ) περί τίνος πρόκειται.

4. Μιας και το απέρριψαν οι Ιρλανδοί μήπως θα έπρεπε να τους βομβαρδίσουμε (όπως άλλες χώρες) που δεν συμφώνησαν μαζί μας;

5. Θεωρώ δημοκρατικότερο την διενέργεια δημοψηφίσματος για ζητήματα όπως το ευρωπαϊκό σύνταγμα από το να διαλέγει η κυβέρνηση τι θα ήθελε ο ψηφοφόρος. Φυσικά πριν γίνει αυτό θα πρέπει να υπάρχει ενημέρωση τεκμηριωμένη και ουδέτερη. Και όχι τηλεπανηγύρια ..

6. Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποστηρίζει μόνο τα οικονομικά συμφέροντα των εταιρειών που εδρεύουν στα κράτη-μέλη. Πρόσφατη απόδειξη γι’ αυτό είναι η νομιμοποίηση των τάνκερ που μεταφέρουν ορυκτέλαιο να μεταφέρουν και υγρά τρόφιμα (περίπτωση ηλιελαίων).

7. Όταν η Ε.Ε. «σηκώνει τα χέρια ψηλά» σε θέματα όπως η ακρίβεια ενώ μπορεί να πάρει μέτρα για την προστασία των οικονομικά ασθενέστερα τάξεων (μείωση ΦΠΑ, φόρων στα καύσιμα, ορθολογισμός κέρδους στα τρόφιμα) τότε είναι και η ίδια ένοχη όσο και οι πολυεθνικές.

8. Αν υπήρχε Ευρωπαϊκή Ένωση τότε οι μισθοί και οι τιμές των προϊόντων θα ήταν σε όλα τα κράτη-μέλη τα ίδια. Επίσης θα αγοράζαμε προϊόντα από άλλες χώρες φορολογώντας τα μόνο μία φορά (περίπτωση μεταχειρισμένων αυτοκινήτων), θα προστατεύαμε τις βιομηχανίες μας και τα προϊόντα μας από τον εξωγενή ανταγωνισμό. Όλες οι άλλες καταστάσεις είναι κοροΐδία ..

9. Και το καλό της Ελλάδας δεν είναι μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία μπορεί να επιχορηγεί κάποια έργα, αλλά από την άλλη εισπράττει τον Φ.Π.Α. των προϊόντων που αγοράζουμε (ένα χαράτσι της τάξης του 19%). Συνεπώς ομοιάζει με ένα χταπόδι που δίνει με το ένα πλοκάμι και κλέβει με τα άλλα 7.. Για να μην θυμίσω την καταστροφική επιβολή του ευρώ ως νόμισμα μας.