Ημέρα: 26 Μαΐου 2008

Ο Ήρωας της Γειτονιάς μου

Ο ήρωας της γειτονιάς μου δεν έχει πολεμήσει στο στρατό κι όμως έχει τις αναπηρίες ενός ήρωα πολέμου. Ο ήρωας της γειτονιάς μου είναι πάντα χαμογελαστός κι ας είναι πάντα θλιμμένος εντός του. Ο ήρωας της γειτονιάς μου είναι ένα παλικάρι, ένας λεβέντης που αν και έχει σωματική αναπηρία (ίσως λόγω ατυχήματος, ίσως λόγω κληρονομικότητας δεν γνωρίζω) εντούτοις τον βλέπω να περνάει μέρα παρά μέρα από τους δρόμους που περνάω κι εγώ και να χαιρετάει με ειλικρίνεια και θέρμη είτε είναι καλά είτε χάλια.

Ας μείνουν όλες αχρείαστες και σκουριασμενες
Είχα την τιμή να συζητήσω κάποιες φορές μαζί του, βλέπετε ένας άνθρωπος που έχει ειδικές ανάγκες και ικανότητες δεν είναι σκατόψυχος όπως εμείς οι υπόλοιποι, και μου ‘χει πει πολλά από τα προβλήματα που τον απασχολούν κατά καιρούς. Το σημαντικότερο από όσα μου έχει αναφέρει είναι ο ρατσισμός και η αδιαφορία από τους υπόλοιπους «φυσιολογικούς» ανθρώπους. Επειδή δηλαδή είχε την ατυχία να γεννηθεί με τα όποια βασανιστικά προβλήματα στην σωματική του διάπλαση, δεν του φτάνει αυτό, αλλά πολύς κόσμος τον αντιμετωπίζει λες και είναι λεπρός !

Επίσης ο συγκεκριμένος δεν έχει δουλειά, τον φροντίζουν οι δικοί του αν και είναι κοντά στα 30, οι φίλοι του είναι κυρίως άνθρωποι που κι αυτοί έχουν τα δικά τους κινητικά προβλήματα , παρ’ όλα αυτά πηγαίνει σε μια χορωδία έτσι ώστε να αξιοποιεί τις φωνητικές του ικανότητες και να συμμετέχει στα κοινά.

Συγχαρητήρια, στη νοητικά ανάπηρη κοινωνία μας, που ανθρώπους σαν κι αυτόν τους πετάει στην χωματερή της ζωής, γιατί «λερώνει» με την ύπαρξή του, την δήθεν κομψή μας ύπαρξη, γιατί μας θυμίζει πόσο θνητοί και εύθραυστοι είμαστε, γιατί μας ταράζει την μακαριότητά μας, μας ρίχνει την «αρειανή» μας ανωτερότητα στον Καιάδα της συνείδησής μας.

Θα έλεγα πως η συμπεριφορά μας ομοιάζει με αυτήν των ζώων, αλλά δυστυχώς στο ζωικό βασίλειο υπάρχουν πολλά παραδείγματα αλτρουισμού, όπου μωρά ενός είδους μπορεί να υιοθετηθούν από μητέρες άλλων ειδών, ή κοινωνίες όπως αυτή των μελισσών όπου όλες οι εργάτριες φροντίζουν τις αδερφές τους – τα μωρά της βασίλισσας με περισσή αγάπη και θαλπωρή, τέλος τα λιονταράκια φροντίζονται και από τις αδερφές της μητέρας.

Ο σκοπός που κάνω παρέα μαζί του δεν είναι ότι τον λυπάμαι. Ίσα-ίσα που πιστεύω πως πρέπει να έχεις πολύ θάρρος και επιμονή για να αντιμετωπίζεις τη ζωή με τόση αισιοδοξία. Επίσης ώρες-ώρες βάζω τον εαυτό μου στην θέση του και αναρωτιέμαι πως έτσι και λόγω ατυχήματος μείνω ανάπηρος τότε θα έχω την ατυχία να πεθάνω κοινωνικά. Αυτή είναι η αλήθεια στο κράτος που λέγεται Ελλάδα.

Θα παντρευόσασταν ποτ� �ναν άνθρωπο με κινητικ�ς δυσκολίες;
Θα παντρευόσασταν ποτέ έναν άνθρωπο με κινητές δυσκολίες;

Φυσικά υπάρχουν και άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος αυτός. Λίγα από αυτά είναι η έλλειψη πεζοδρομίων, η παράνομη στάθμευση πάνω στα πεζοδρόμια, η έλλειψη ασανσέρ και ραμπών για αναπηρικά καροτσάκια στα δημόσια (και όχι μόνο) κτίρια, η οικονομική ανεξαρτησία μέσω της εργασίας. Το θέμα όμως είναι πως για να λυθούν αυτά πρέπει πρώτα να αντιληφθούν οι κύριοι της διοίκησης και εμείς έπειτα πως έχουν και αυτοί δικαίωμα στη ζωή . Μπορούν να προσφέρουν πολλά με τις υπόλοιπες ικανότητές τους, αλλά όπως ένα παιδί θέλει βοήθεια για να σταθεί στα πόδια του, ένα λουλούδι θέλει λίγο νερό για να μπορέσει να ανθίσει, έτσι και αυτοί θέλουν την δική μας συμπαράσταση.