Η πανήγυρις της Eurovision

Αυτές τις μέρες όλες οι κάμερες είναι στραμένες στο πανηγυράκι που λέγεται Eurovision. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε ποιά κανάλια παίζει (ΟΛΑ), αλλά πρέπει να αναφερθώ για την πλύση εγκεφάλου που υφίσταται η καημένη νεολαία μας, μια νεολαία που έχει ως πρότυπα τους τραγουδιστές και τους ηθοποιούς, μια νεολαία που αντί να ζητάει ποιοτικότερη παιδεία, ουσιαστική μόρφωση, περισσότερες επιλογές στη ζωή τους, στα δικαιώματα που έχουν ως αυριανοί πολίτες, παρακολουθεί αποχαυνωμένη ένα γελοίο φεστιβάλ κιτς μουσικής και αισχρής χορογραφίας.

Όπως κάθε χρονιά, το ένα κιτς συγκρότημα αντιγράφει το άλλο, ανταγωνίζονται για το πόσο κρέας θα δείξουν στον κόσμο (μπούτια, τσιτσία στον λαό όπως τον άρτο και θέαμα των Ρωμαίων), αποσυντονίζοντας τα παιδιά που αυτές τις μέρες γράφουν εξετάσεις, ρίχνοντας το ήδη μηδενικό ποιοτικό επίπεδο των μέσων μαζικής εξημέρωσης (πού σκατά είναι ο πάτος του βόθρου οέο; ).

Το κλου στην όλη υπόθεση είναι πως με τα χρήματα του ελληνικού λαού στήνονται αυτές οι γιορτούλες , με χρήματα που με κόπο και ιδρώτα βγάζουμε όλοι μας, για να τα τρώνε οι διάφοροι καρεκλοκένταυροι της κρατικής τηλεόρασης, λέγοντάς μας πως μας προσφέρουν «διασκέδαση» για να είναι οι μαύρες μέρες μας πιο «φωτεινές».

Ξέχασα να πως, πως την ίδια ώρα με τον «ημιτελικό» της ελεεινής φιέστας χθες είχε το υπέροχο ντοκιμαντέρ του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα ‘ ΕΠΙΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ 700 ΕΥΡΩ’ , στο οποίο θα αναφερθώ εκτενέστερα αργότερα (επειδή τα σκουπίδια δεν τα βάζουμε με τα χρήσιμα).

Advertisements