Εμπειρίες Ζωής..

Μεγαλώνοντας, αφήνουμε πίσω τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής, αλλάζουμε σκέψεις, ιδέες, αντιλήψεις, συλλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος και τέλος βάζουμε σε μια τάξη τις αναμνήσεις και τις εμπειρίες που έχουμε αποκτήσει.

Κάθε στιγμή αυτής της ζωής είναι πολύτιμη. Ο χρόνος περιορισμένος και έτσι τρέχεις για να προλάβεις όσες χαρές προλαβαίνεις, πριν στερέψει το ποτάμι της ζωής από πάνω σου.
Όμως ας εξετάσουμε κάποιες εμπειρίες που μπορεί κανείς να πει πως είναι πραγματικά «εμπειρία ζωής».

Το να δει κανείς έναν τελικό ενός ποδοσφαίρου, μπάσκετ και λοιπών αθλητικών διοργανώσεων, είναι κατ’ εμέ βαρετό και ανούσιο. Με τίποτα δεν θα το έθετα ως μια »πανέμορφη» στιγμή που θα θελα να ξαναζήσω.Το ίδιο και η Eurovision. Αντίθετα εμπειρία ζωής ήταν η πρώτη μου ανάβαση στον Όλυμπο, όπου μετά από 5 περίπου ώρες φτάσαμε στο καταφύγιο Κάκαλος σε υψόμετρο 2700 μέτρων. Έκτοτε, έχω ξανανέβει και σε άλλα βουνά και θα συνεχίσω να ανεβαίνω μέχρι να μείνω χούφταλο 80 χρονών (αν φτάσω βέβαια μέχρι εκεί).

Το να πάει κανείς σε μια συναυλία ενός συγκροτήματος που δεν έχει ξανάρθει στην Ελλάδα μπορεί να είναι εμπειρία ζωής Όταν το συγκρότημα αυτό αποτελείται από νέους ανθρώπους που με όρεξη και κέφι έρχονται να ξεσηκώσουν τότε είναι υπέροχη εμπειρία. Αλλά όταν το γκρουπ αυτό αποτελείται από γεροντάκια (π.χ. rolling stones, u2) που ήρθαν μόνο για μια αρπαχτή στην Ελλάδα τότε θα το έλεγα κοροϊδία. Έχω πάει και σε συναυλία των Scorpions (καλοί μεν, αλλά..) όταν είχαν έρθει Σαλονίκη, όπως και στους Paradise Lost (θρησκεία το γκρουπάκι αν και έχουν ωριμάσει λίγο – τους έχω δει 2 φορές μέχρι τώρα) , στους Firewind (για την πλάκα μου πήγα αλλά τα παλικάρια έχουν μέλλον) και σε άλλα γκρουπ που κατά καιρούς μας έχουν τιμήσει.

Εμπειρία ζωής μπορεί να είναι ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Είχα πάει πριν μερικά χρόνια Λονδίνο, όπου έχω κάποιους φίλους που μένουν εκεί. Ο καιρός ήταν πολύ καλός, τα παιδιά άπαιχτα, η διασκέδαση φοβερή και γενικά η εμπειρία απίστευτη. Πάντως θεωρούσα ότι οι Λονδρέζοι ήταν πολύ κρύοι στην διασκέδασή τους, αλλά τελικά συγκρίνονται και βγαίνουν νικητές με τους εδώ μουρόχαβλους μπουζουκόβιους γιατί χορεύουν ό,τι ώρα κι αν είναι (πήγα σε κλαμπ το απόγευμα και δεν είχε χώρο η πίστα να χορέψει κανείς) και γενικώς κάνουν τρελό κέφι για ατελείωτες ώρες. Αντίθετα οι δικοί μας εδώ θα σηκώσουν λίγο τα χεράκια τους (χαρωπά τα δυό μου χέρια τα χτυπώωω..) μόνο και μόνο για να μη φανούν τελείως ξενέρωτοι.

Εμπειρία ζωής θα χαρακτήριζα επίσης το να κάνει κανείς σεξ σε μέρη που κανείς δεν θα φανταζόταν κάτω από συνθήκες απίστευτες. Για να σας δώσω ένα παράδειγμα κάποτε είχαμε βρεθεί με μια κοπελιά σε ένα απομακρυσμένο δάσος, κάτω από δυνατή βροχή και με αστραπές , ενώ εμείς την είχαμε πέσει κάτω από ένα δέντρο και είχαμε γίνει ένα με τις σταγόνες της βροχής. Φοβερή εμπειρία.

Εμπειρία ζωής είναι επίσης και οι στιγμές που περνάς στο νοσοκομείο εσύ ή οι δικοί σου. Ατελείωτες στιγμές, να μετράς το τικ τακ του ρολογιού, να μετράς τις σταγόνες στον ορό καθώς τελειώνει, να μετράς την ζωή καθώς γλυστράει από τα χέρια σου και να αναρωτιέσαι αν είναι ζωή το να ‘σαι καθηλωμένος σε ένα κρεβάτι και να χρειάζεσαι κάποιον δίπλα σου μέρα-νύχτα ή αν είναι χειρότερο από τον θάνατο. Έχω ζήσει δύο τέτοιες περιόδους με τους γονείς μου.

Εμπειρίες ζωής που σε κάνουν να χαίρεσαι, να λυπάσαι, να υψώνεις την χούφτα σου προς τον θάνατο δυνατά, να του τρίζεις τα δόντια, σαν να του λες «όχι απόψε μεγάλε, απόψε έχω άλλη μια χαρά να ζήσω, ένα νέο έρωτα, μια νέα συγκίνηση, μια νέα εμπειρία, ένα καινούργιο χαμόγελο να υφάνω, μια πληγή να κλείσω, ένα δάκρυ να στραγγίσω, μια πνοή ζωής να μοιραστώ με την αγάπη μου, έλα αύριο αν θες, θα χω κι ένα ποτήρι κόκκινο κρασί για πάρτη σου»..

«Η αρχέγονη Πνοή διακλαδίζεται, ξεχύνεται, μάχεται,
αποτυχαίνει, πετυχαίνει, ασκείται. Είναι το Ρόδο των ανέμων!
Αρμενίζουμε κι εμείς και ταξιδεύουμε, θέλοντας το και μη,
ξέροντας το κι ασύνειδα, μέσα στις θεϊκές απόπειρες. Έχει
λοιπόν κι εμάς η πορεία μας στοιχεία αιώνια, χωρίς αρχή και
τέλος, βοηθάει το Θεό, κινδυνεύει μαζί του.»

Καζαντζάκης, Ασκητική

Advertisements