Η μάρτυρας Υπατία και ο θάνατός της

«Σε κάθε χωριό υπάρχει μια φλόγα, ο δάσκαλος, κι ένας πυροσβέστης, ο παπάς»

Ένα κομμάτι της ιστορίας της Υπατίας, διάσημης μαθηματικού και φιλοσόφου που γεννήθηκε το 375μ.Χ. και πέθανε ως μάρτυρας το 415μ.Χ. Ο πατέρας της ήταν ο μαθηματικός Θέωνας. Είχε μια τόσο ξεχωριστή παιδεία, ώστε υπερτερούσε από όλους τους φιλοσόφοuς της εποχής της. Η διδακτική της δραστηριότητα την έφερε στην κορυφή της πλατωνικής σχολής, που ιδρύθηκε από τον Πλωτίνο.
Όμως την συκοφάντησαν οι χριστιανοί, ότι εκείνη ήταν που εμπόδιζε τον Ορέστη- αυτοκρατορικό έπαρχο- να καλλιεργήσει φιλικές σχέσεις με τον Κύριλλο, τον επίσκοπο της πόλης.

Η στιγμή του θανάτου της ήταν κάπως έτσι..
Η Υπατία στην πόλη της Αλεξάνδρειας, περίπου το 415μ.Χ. περπατάει στο δρόμο γυρνώντας στο σπίτι της, πλησιάζει σε ένα δρομάκι όπου χριστιανοί μοναχοί την περιμένουν έχοντας στήσει καρτέρι να την σκοτώσουν. Η πρώτη πέτρα την χτυπάει στο μέτωπο, ακριβώς στην αρχή των μαλλιών της. Πέφτει με το πρόσωπο στη γη. Σηκώνεται αμέσως, αλλά το πρόσωπό της αναβλύζει κατακόκκινο αίμα. Οι πέτρες των φανατισμένων χριστιανών πέφτουν με αμείωτη ένταση. Σε όλο της το σώμα, από την πλάτη και τον σβέρκο, μέχρι τις γάμπες της. Λαχανιασμένη βρίσκει καταφύγιο στην εκκλησία, κάπου σε ένα σταυροδρόμι. Όμως οι μοναχοί την αποτελειώνουν σιγά σιγά, με ό,τι αυτοσχέδιο όπλο διαθέτουν.. Αφού αφήνει την τελευταία της πνοή, οι θρασύδειλοι μοναχοί την γδύνουν, έπειτα την τεμαχίζουν και τέλος σκορπίζουν τα κομμάτια στους δρόμους ως ένδειξη νίκης.

Αυτή ήταν μια νίκη της «πίστης» εναντίον της «λογικής». Βλέπετε αν θες κάποιον φανατισμένο, πρέπει να είναι αμόρφωτος. Και ο πρώτος που πρέπει να βγάλεις από τη μέση είναι ο «φάρος» της γνώσης, ο φιλόσοφος και ο δάσκαλος. Γι’αυτό και το δόγμα «πίστευε και μη ερεύνα» υπήρξε αναλλοίωτο τόσους αιώνες. Φυσικά δεν σώθηκαν έργα της ώστε να θαυμάσουμε το πνεύμα και τις γνώσεις της, όπως και χιλιάδων άλλων αρχαίων φιλοσόφων που κάηκαν στην πυρά, γιατί δεν συμφωνούσαν με το δόγμα του χριστιανισμού.

«Οι ιερείς των διάφορων θρησκευτικών αιρέσεων τρέμουν την πρόοδο της επιστήμης, όπως οι μάγισσες τρέμουν τον ερχομό της αυγής και δυσανασχετούν απέναντι στο μοιραίο άγγελμα που προμηνύει τον κατακερματισμό της απάτης υπό την οποία ζουν.» – Thomas Jefferson

Advertisements