Λίγοι στίχοι για τον ανεκπλήρωτο Έρωτα

Με καταδίκασες..

Να ξυπνάω και να μαντεύω αν το χρυσοποίκιλτο χαμόγελό σου θα ανατέλει σε μια νέα αγκαλιά.. Έναν καινούργιο έρωτα..
Να σπάω το κεφάλι μου αν στην προηγούμενη μου ζωή ήσουν δίπλα μου ή μακριά μου, εντός ή εκτός μου.. Σκέφτομαι, σκέφτομαι και άκρη δεν βγάζω..
Γλυκιά μου θλίψη, με καταδίκασες να ανάβω τις φωτιές του έρωτά μου κάθε βράδυ, στη μακρινή χερσόνησο της λύπης μου, σαν φάρο στις άγριες φουρτούνες του ωκεανού της ζωής μου.
Ανεμοδαρμένες σκέψεις, χτυπούν το κουφάρι του έρωτά μου, έτοιμο κι αυτό να αγκυροβολήσει στις πιο έρημες ακτές των δακρύων μου, στα σκοτεινά και απύθμενα βάθη του εγώ μου, μακριά από το λατρεμένο σου κορμί, το μαγευτικό σου βλέμμα..

Υπήρξες η πηγή της νιότης μου, της χαράς μου και του πάθους μου και τώρα πρέπει να σε απαρνηθώ, να ξεχάσω το τριανταφυλλένιο άρωμά σου, δίδυμη καρδιά και ψυχή μου..
Ο έρωτάς μου για σένα θα δύσει με την τελευταία μου πνοή, τον τελευταίο παλμό της καρδιάς μου, τον τελευταίο στίχο στην σκέψη μου..

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Λίγοι στίχοι για τον ανεκπλήρωτο Έρωτα

  1. Δύο συναισθήματα λατρεύω στη ζωή το χτυποκάρδι του έρωτα και την γλυκειά μελαγχολία στο τέλος του. Και τα δύο είναι εξίσου υπέροχα όταν ξέρει να τα αποδεχτεί κανείς. Γιατί είναι πολλοί που δεν αποδέχονται ούτε το ένα ούτε το άλλο.
    Κάνουν τους αναίσθητους , τους δήθεν κρύους γιατί φοβούνται μην πληγωθούν.
    Μα αυτή είναι η ζωή, να τρέχεις με χίλια, να φας τα μούτρα σου,να πέσεις, να δακρύσεις, να ξανασηκωθείς και να ξανατρέχεις μέχρι να αφήσεις τη σκιά σου χιλιόμετρα μακριά..

Τα σχόλια είναι κλειστά.