Το μίσος του Πλάτωνος για την ελληνική δημοκρατία

Ο Καστοριάδης τοποθετεί τον “Πολιτικό”, όπως όλοι σχεδόν οι ερευνητές, στην τελευταία περίοδο της πλατωνικής φιλοσοφίας, η οποία χαρακτηρίζεται από τα ερωτήματα που θέτει ο Πλάτων στην ίδια του τη θεωρία και αλλαγή στις απόψεις του σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οντολογικό, κοσμολογικό, γνωσιολογικό).

Στο πολιτικό επίπεδο η στροφή μεταφράζεται από την εγκατάλειψη της απόλυτης αλήθειας και της αγαθής πόλεως και την υιοθέτηση λύσεων πιο “πραγματικών”, όπως οι αιρετοί άρχοντες και οι νόμοι. Ο πολιτικός είναι για τον Καστοριάδη, το ενδιάμεσο μεταβατικό στάδιο, από την “Πολιτεία” στους “Νόμους” και αποτελεί έτσι σημαντική στιγμή στην εξέλιξη της πλατωνικής φιλοσοφίας.

Ο Καστοριάδης χαρακτηρίζει το διάλογο περίεργο και παράξενο, διότι περιέχει πολλές παραδοξότητες, αντιφάσεις, παρεκβάσεις που έχουν περισσότερη βαρύτητα από το κυρίως σώμα του διαλόγου, στο οποίο προτείνονται διάφοροι ορισμοί του πολιτικού (ποιμήν, υφάντης), για να εγκαταλειφθούν στη συνέχεια.
Επιπλέον προσάπτει στον Πλάτωνα σοφιστεία, διαστροφή, ψεύδη, ρητορεία, λήψη του ζητουμένου, προκειμένου να επιτύχει το σκοπό του.

Μία άλλη άποψη του Πλάτωνος αντίθετη με τις ελληνικές αντιλήψεις είναι η ταύτιση του πολιτικού με τον βασιλέα. Η ταύτιση αυτή, παρατηρεί ο Καστοριάδης, είναι απαράδεκτη και τερατώδης για τους Έλληνες και ιδίως τους Αθηναίους, διότι την εποχή αυτή δεν υπάρχουν βασιλείς εν Ελλάδι, εκτός των δύο βασιλέων στην Σπάρτη, οι οποίοι όμως δεν έχουν μεγάλη εξουσία. Όταν οι Έλληνες μιλούν περί βασιλέως, κατά τον 5ο και 4ο αιώνα, εννούν ένα και μόνο πρόσωπο, τον Πέρση βασιλέα.

Η ταύτιση επίσης του πολιτικού με τον επιστήμονα και της πολιτικής με την επιστήμη είναι επίσης πλατωνική εφεύρεση και ξένη προς την ελληνική αντίληψη περί πολιτικής, η οποία αναφέρεται σε κάποια γνώση και δεξιότητα πρακτική και εμπειρική.

Ο Πλάτων αναπτύσσει επίσης την άποψη ότι αυτός ο βασιλικός επιστήμων πρέπει να κυβερνά χωρίς νόμους, άποψη εξίσου αδιανόητη και ξένη για τον ελληνικό κόσμο. Ο νόμος είναι θεμελιώδης αξία και στην ελληνική γραμματεία και στην πραγματική ζωή των πόλεων. Βεβαίως στη συνέχεια κάνει μια παραχώρηση στους νόμους αλλά η καταληκτική παράγραφος του διαλόγου δημιουργεί προβλήματα. Ένα τελευταίο σημείο που επισημαίνει ο Καστοριάδης στον “Πολιτικό” είναι η εχθρότητα του Πλάτωνα προς την δημοκρατία και η διαστρεβλωμένη εικόνα της που κληροδότησε στους αιώνες. Πράγματι δυσφήμισε με σοφιστείες, ρητορείες και πονηρίες βασικές αντιλήψεις, αξίες, πολιτικούς και θεσμούς της αθηναϊκής δημοκρατίας.

Δυσφήμισε τους σοφιστές, τους ρήτορες, τον ίδιον τον Περικλή, τον Θεμιστοκλή και παρουσιάζει την δημοκρατία ως πολίτευμα του αμόρφωτου όχλου, του οποίου χαρακτηριστικά είναι η άγνοια, τα αχαλίνωτα πάθη, τα εγωιστικά συμφέροντα και όχι η επιστήμη και η αρετή. Ο Πλάτων δηλαδή θέλει να καταστρέψει τη βασική σημασία της δημοκρατίας: την ικανότητα του δήμου να αυτοκυβερνηθεί.

Συνεπώς ο Πλάτων είναι υπεύθυνος για τη συγκάλυψη και τη διαστρέβλωση θεμελιωδών ελληνικών αντιλήψεων και σημασιών και “έπαιξε ένα σημαντικότατο ρόλο στη καταστροφή του ελληνικού κόσμου” στο επίπεδο της θεωρίας.
Έτσι λοιπόν ο Καστοριάδης διαλύει μια παρεξήγηση διαδεδομένη πολύ, η οποία θεωρεί τον Πλάτωνα ακρογωνιαίο λίθο ή θεμέλιο της ελληνικής πολιτικής σκέψεως και ως τον κατ’εξοχήν αντιπρόσωπό της, ενώ δεν είναι παρά μία μόνο πτυχή της και εν πολλοίς διαστρεβλωτικής και αρνητικής αυτής της σκέψεως.

Για την “ελληνικότητα” της Κων/πολης και την αφοσίωση των χριστιανών στην πίστη τους

Η Κων/πολη γύρω στα 1450μ.χ.

Πριν από την κατάκτηση των βαλκανίων οι τούρκοι είχαν δραστηριοποιηθεί στην περιοχή ως σύμμαχοι και βοηθοί των ίδιων εκείνων χριστιανικών δυνάμεων τις οποίες αργότερα έθεσαν υπό το ζυγό τους-μετά την κατάκτηση συνέχισαν να χρησιμοποιούν χριστιανούς στρατιώτες, κυρίως στις πολεμικές τους επιχειρήσεις στην Μικρά Ασία και στη Μέση Ανατολή.

Άρα οι ίδιοι ανατολικο-ρωμαίοι αυτοκράτορες φέρουν την ευθύνη για την πτώση της αυτοκρατορίας από την στιγμή που δεν προέβλεψαν πως οι κακοπληρωμένοι οθωμανοί στρατιώτες θα στρέφονταν εναντίον τους. Μα πόσο μυαλό θέλει για να καταλάβει κανείς πως η πείνα διώχνει κάθε συναίσθημα ηθικής;

Ήδη πριν από την πτώση της Πόλης το 1453 οι χριστιανοί προσχωρούσαν στο ισλάμ για πολλούς λόγους. Ένας έλληνας αρχιεπίσκοπος του δέκατου πέμπτου αιώνα σχολίαζε με αποστροφή τον εκούσιο προσηλυτισμό όσων οδηγούνταν από την “επιθυμία να αποκτήσουν ασήμι, να γίνουν προύχοντες και να ζουν στη χλιδή”.

Ντροπή! Μα να προτιμούν τον επίγειο παράδεισο από τον επουράνιο;

Καλλιτεχνική απεικόνιση των τειχών της Κων/πολης

“Οι ευγενέστεροι μεταχειρίζονται τη σλαβονική γλώσσα ενώ οι παρακατιανοί μιλούν την τουρκική λαλιά ιδίωμα αρχικά των Τατάρων η οποία δανείζεται από την περσική τους πολιτικούς της όρους, από την αραβική τους θρησκευτικούς, από τους Έλληνες τους πολεμικούς και από την ιταλική τη ναυτική ορολογία”, σχολιάζει ο Ουίλλιαμ Λίθγκοου.

Η λαίδη Μέρυ Γουόρτλεϋ Μόνταγκιου σημείωνε ότι “στην πρωτεύουσα μιλούν τούρκικα, ελληνικά, εβραϊκά, αρμένικα, αραβικά, περσικά, ρωσικά, σλαβονικά, βλάχικα, γερμανικά, ολλανδικά, γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, ουγγρικά- και το χειρότερο είναι ότι δέκα από αυτές τις γλώσσες μιλιούνται στο ίδιο το σπιτικό μου”.

Μα είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται η σλαβονική γλώσσα ως γλώσσα των ευγενών;

Και πως είναι δυνατόν η  Κων/πολη να έχει τόσες πολλές γλώσσες εφόσον ο πληθυσμός της ήταν ελληνικός (όπως έγραφαν τα βιβλία μας στο σχολείο);

Φαντασιακή αναπαράσταση χριστιανόπαιδων κατά το παιδομάζωμα

Τελικά τα σχολικά μας εγχειρίδια είναι γεμάτα από εθνο-φασιστική προπαγάνδα.

_________________________________________________________________________

πηγή κειμένου: Τα  βαλκάνια- Μαρκ Μαζαουερ

Τρίτη η Ελλάδα στις χώρες που αρνούνται την εξέλιξη των ειδών

Μεταξύ των τριών χωρών που εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά πληθυσμού που δεν πιστεύουν στη θεωρία της εξέλιξης συγκαταλέγεται και η Ελλάδα, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε στο Economist. Οι άλλες δυο χώρες είναι η Τουρκία και οι ΗΠΑ.

Η δημοσκόπηση πραγματοποιήθηκε στις χώρες της «παλαιάς» Ευρωπαϊκής Ένωσης, συν των ΗΠΑ και της Τουρκίας. Οι Τούρκοι πολίτες, σε ποσοστό 58%, εμφανίζονται να πιστεύουν ότι η θεωρία της εξέλιξης είναι ψευδής. Ακολουθούν οι Αμερικανοί πολίτες, με ποσοστό 35% και οι Έλληνες με 28%. Τα μικρότερα ποσοστά καταγράφηκαν στη Σουηδία (10%), Δανία (10%) και Ισλανδία (8%).

Αυτό είναι μόνο ένα μικρό δείγμα για να καταλάβουμε σε τί ποσοστό στη χώρα μας υπάρχουν αμόρφωτοι και φανατικοί χριστιανοί που υπερασπίζονται την εβραϊκή μυθολογία περί “Αδάμ και Εύας”. Δηλαδή υπάρχουν νεοέλληνες που πιστεύουν πως τα φίδια μιλάνε με ανθρώπινη φωνή, πως η γη είναι μόλις 6.000 ετών παλιά, επίπεδη και ο ήλιος γυρίζει γύρω της, πως ο θεός ενώ είναι πανταχού παρόν εντούτοις δεν είδε το ζευγαράκι όταν έτρωγε το “αμαρτωλό” φρούτο και εξαιτίας αυτής της κίνησης είμαστε “κατηραμένοι” και “εξόριστοι” από τον παράδεισο.

Και ένα διασκεδαστικό βίντεο για την μυθολογία της δημιουργίας του κόσμου που πιστεύουν οι αμόρφωτοι :

Το ποδόσφαιρο ως ιδεολογία (μέρος Α’)

Η δουλεία στην αλλοτριωμένη εργασία επεκτείνεται στον αγωνιστικό χώρο και παραμένει τόσο αόρατη σ’αυτούς που υποβάλλονται σ’αυτήν όσο και στην αρχική μορφή της.

Οι ομάδες αποφεύγουν τον φόνο, μεταχειριζόμενες τους παίκτες τους σαν δουλοπάροικους, πείθοντας τους ότι τα πράγματα είναι όπως θα έπρεπε να’ναι. Στην αρχή διαλέγονται γιατί θα συμμορφώνονται και θα ακολουθούν την πεπατημένη. Όταν οι προπονητές λένε ότι θέλουν παίκτες του σωστού χαρακτήρα εννούν ρομπότ που θα λένε “ναι κύριε, όχι κύριε, ευχαριστώ γιατί υπογράψατε για μένα κύριε είσθε ένα αξιαγάπητο πρόσωπο”. Προχωρούν κατόπιν στην παραγωγή τυποποιημένων ποδοσφαιριστών, άχρωμους και χωρίς ατομικό γούστο. Φυσικά τελειώνουν παράγοντας παραμορφωμένα ανθρώπινα όντα με αλλοτριωμένες προσωπικότητες.

Το ποδόσφαιρο προσπαθεί αμείλικτα να δημιουργήσει ανθρώπους που να λειτουργούν σαν μηχανές, επινοώντας τεχνικές που υποβιβάζουν σώμα και ψυχή στην κατάσταση μηχανής. Ο Μπιλ Νίκολσον, μάνατζερ της Τόττεναμ από το 1958, είναι χαρακτηριστικός με την έμφαση που δίνει στην εκγύμναση και την προπόνηση. “Η εκγύμναση είναι ζωτική”, λέει “επαναλαμβάνοντας και ξαναεπαναλαμβάνοντας κάθε δυνατή πράξη”.

Δεν είναι τυχαίο ότι στη γλώσσα των σπορ, ο όρος “τεχνική” χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον σκόπιμο έλεγχο των κινήσεων του ανθρώπινου σώματος. Ο “έλεγχος της μπάλας” είναι η βάση της ποδοσφαιρικής ικανότητας: ο όρος “ποδοσφαιριστής” δεν μπορεί με κανένα τρόπο να εφαρμοστεί σε κάποιον που είναι ανίκανος να σουτάρει, να δώσει κεφαλιά ή να κρατήσει στην κατοχή του την μπάλα με τουλάχιστον εύλογη ικανότητα”. Αυτές οι δεξιότητες διδάσκονται με θεωρίες όπως ο Τεϋλορισμός, ο οποίος διδάσκει την ολοκληρωτική ορθολογικοποίηση των κινήσεων του εργάτη σ’αρμονικό συντονισμό με τους ρυθμούς των μηχανημάτων.

Σε κάθε στάδιο της ανάπτυξής του, ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής φέρνει αντιμέτωπα τα άτομα, τα οποία τον έχουν παράγει, με ένα άκαμπτο ολοκληρωτικό σύστημα, στου οποίου τους νόμους πρέπει να υποταχθούν θέλοντας και μη. Η νευρική ένταση που προκαλείται από την εργασία και που μεταφέρεται στον χρόνο της ξεκούρασης προκαλεί μια επιθυμία για αντίθετη εμπειρία για ένα αντι-διεγερτικό που θα εκτονώσει την ένταση που έχει δημιουργηθεί. Όμως η μηχανοποιημένη εργασία ασκεί τέτοια επίδραση πάνω στο διάλειμμα του εργάτη ώστε αυτός προσδένεται στο δεύτερο είδωλο του εργασιακού προτσές. Ακόμη και μετά την εργασία συμπεριφέρεται παθητικά και περιμένει να ψυχαγωγηθεί από υλικό στενά συνδεδεμένο με το στυλ του τόπου εργασίας.

Η ψυχαγωγία στον προχωρημένο καπιταλισμό είναι η επέκταση της εργασίας. Αναζητείται από εκείνους οι οποίοι επιθυμούν να ξεφύγουν από το μηχανοποιημένο εργασικό προτσές για να’ναι ικανοί να το αντιμετωπίσουν πάλι.

Η απαίτηση για μια τέτοια χαλάρωση ικανοποιείται από το θέαμα που διεξάγεται στο γήπεδο. Εδώ 22 παίκτες προσφέρουν στις χιλιάδες θεατών ρουτινιασμένες εκτελέσεις παρόμοιες μ’εκείνες των εργασιακών ωρών. Η διαφορά στο περιεχόμενο λίγο ενδιαφέρει, γιατί το φαινομενικό περιεχόμενο είναι απλώς η ωχρή προθήκη- εκείνο που πραγματικά αποκρύβεται είναι η ομοιότητα μεταξύ των αλληλουχιών των κινήσεων στο παιχνίδι κι εκείνων της μηχανοποιημένης εργασίας.

Ο θεατής δεν προβάλλει αντίσταση, αλλά αφήνεται να κατακεραυνωθεί. Αφού έχει μάθει στην εργασία να συμμορφώνεται αυτόματα με την επιχειρηματική ορθολογικότητα, να υπακούει παντοτινά στις αξιώσεις των ανωτέρων του, υποχωρεί παρόμοια στην σχόλη του απ’οποιανδήποτε ανεξάρτητη δραστηριότητα.  Ο θεατής θα προτιμούσε ακόμη να μην διατυπώσει την δική του κρίση πάνω στο αθλητικό γεγονός- τα σχόλια των Μ.Μ.Ε. πάνω στον αγώνα που παρακολούθησε ασκούν μια μαγική επιρροή πάνω του. Αυτοί οι ρεπόρτερς και σχολιαστές είναι και οι ίδιοι αντιπρόσωποι του συστήματος, το οποίο μ’αυτό τον τρόπο ζητά να κάνει την υποδούλωσή του πλήρη.

Και ένα χιουμοριστικό βιντεάκι με τον πρόεδρο του εδεσσαϊκού που έχει χάσει τον μπούσουλα στα λόγια του.

_______________________________________________________

πηγή: Ποδόσφαιρο σαν ιδεολογία, Gerhard Vinnai