Για την σωστή ανατροφή των παιδιών, Δ.Λιαντίνης

Περίεργο, από τότε που εμφανίστηκε αυτό το άστρο έχω αυτό το έντονο αίσθημα να πάω για ψώνια!

Η πρώτη εντολή για τη σωστή ανατροφή είναι να χτίζουμε την ψυχή του παιδιού στην πέτρα της ζωής. Η δεύτερη να καθαρίζουμε από μέσα του την σκουριά των προλήψεων.

Χωρίς να το ξέρουμε και χωρίς να το εννοούμε, από τα γεννοφάσκια του φιδοζώνουμε το παιδί με δεισιδαιμονίες προλήψεις και μαγικούς κατάδεσμους. Και με τα δηλητήρια αυτά πνίγουμε την ψυχή του. Όπως τα ζιζάνια και τα άλλα αγριόχορτα πνίγουν το στάρι.

Λερναία Ύδρα είναι οι προλήψεις. Και Λεβιάθαν που καταπίνει τις θάλασσες. Φορτώνουμε στη ράχη του νέου ανθρώπου την άρρωστη φαντασία μας, τις ψευτιές, την άγνοια, την ηθική μας απολίθωση, τις έντρομες παραστάσεις και όλο τον καταποντισμένο αταβισμό των προγόνων. Και το αναγκάζουμε να σηκώσει στον ώμο αυτό το γιουσουρούμ της αχρηστίας και της οξείδωσης, όπως εσήκωνε ο αρχαίος τιτάνας τον ουρανό.

Ο μύθος του Άτλαντα εδώ βρίσκει την πιο πιστή και την πιο μακάβρια απομυθοποίησή του. Τα καημένα τα παιδιά. Στο όνομα και στο άδικο της μωρίας μας, όλα τους με το φυσερό στο στήθος και τις κνήμες ετοιμόρροπες και πρησμένες, γίνονται μικροί μάταιοι Άτλαντες.

Στα Ψηλά Βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου χάθηκε στα 1917 ένα παιδί στο δάσος. Και ο Χατζιδάκις, ο σοφός γλωσσολόγος, αγανάκτησε, γιατί ο συγγραφέας του Αναγνωστικού λησμόνησε να το βάλει να προσευχηθεί. Για να κατέβει ο θεός από τα ύψη, να το πιάσει από το χέρι και να το ξαναφέρει στον καταυλισμό. Μα είναι συλλογισμοί και προτάσεις επιστήμονα αυτές; Ή κοάσματα βατράχου;

Αυτά είναι δουλειές και καμώματα για τους Βουσμάνους φίλε. Αυτά και τα άλλα συναφή τους. Βασκανίες ξεματιάσματα, αστρολογία, τσαρλατανιά και λωποδύτες. Ευχές και κατάρες, θεοί διαβόλοι αγγέλοι και φαντάσματα. Τελώνια τούλπες και δαιμονικά, το χερικό και το ποδαρικό, η μυρωδιά, το θυμίαμα και το λιβάνι. Λιτανείες για την ανεβροχιά, σταυροκοπήματα και μετάνοιες, φυλακτά γκόλφια, κόκαλα χάντρες νυχτερίδες και το τετράφυλλο τρυφίλλι.

Στον Άη-Γιώργη της Φιλιππιάδας, πάνω ακριβώς από το Υδραγωγείο της αρχαίας Νικόπολης υπάρχει ένας τρύπιος βράχος. Φαίνεται από τη δημοσιά που τραβάει για Γιάννενα. Ε λοιπόν έκαμα έρευνα και βρήκα: όλοι οι κάτοικοι του χωριού από εβδομήντα και πάνω και όλα τα παιδιά ως τα δώδεκα πιστεύουν ότι τον βράχο τον ετρύπησε παλιά ο Άη-Γιώργης, όταν χυμώντας καβαλάρης κυνηγούσε κάποια παγανά. Η πίστης τους έχει την ίδια ασφάλεια με τη γνώση τους ότι η πόλη που βρίσκεται στα δεκαπέντε χιλιόμετρα είναι η Άρτα.

Τέτοια λογής είναι ο φέροντας σκελετός της πνευματικής οργάνωσης των παιδιών μας. Τα πέλματα και τα πέδιλα, οι κολόνες και τα συνάζια και οι δοκοί συνδέσεως της ζωής τους είναι οι δεισιδαιμονίες και οι προλήψεις.

Παιδιά, αυτός είναι ο νέος σας δάσκαλος για την επιστήμη

Αγωνιζόμαστε να αφαιρέσουμε την φύση μέσα από το παιδί και την ανταλλάζουμε με την άρρωστη γνώμη μας.

Και δώστου οι παπάδες με τα θυμιατά στις γωνίες των κοιμητηρίων. Για να βουτάνε τα όβολα των πονεμένων.Σαν το φίδι κοιτάνε πως να μαγνητίσουν το θύμα. Άσε πια όταν τύχει να τους ιδείς να πιάνουνται σε πρόστυχο καβγά για τον πελάτη. Χάρμα.

Και βέβαια μπορεί να εννοήσει κανείς τη λυσσαλέα τους αντίδραση, όταν χρόνια τώρα ζητούμε να καθιερωθεί και στην Ελλάδα το αποτεφρωτήριο και η προαιρετική καύση των νεκρών. Όπως είναι σε όλες τις φτασμένες χώρες.

Και δόστου οι αγύρτες με τα ωροσκόπια και τους ζωδιακούς σε εφημερίδες και περιοδικά και τελεβίζια. Βλέπεις κάτι χοντρές κυρίες που σαν αρχίσουν να σου μιλούν για το Στάχυ της Παρθένου και για τις επιρροές του Αιγόκερου με τα κέρατα στα ερωτικά σου βουβαίνουν τον Πεντζίας και τον Ουϊλσον. Στο άψε-σβήσε σου μετρούν την απόσταση από τη Γη ως το Νέφος του Μαγγελάνου. Τα έτη φωτός και τα παρσέκ και τα μεγαπαρσέκ. Και τον ηλιακό άνεμο και τις ηλιακές κηλίδες και το ηλιακό στέμμα τα παίζουνε στα δάχτυλα πεντόβολα.

Κόκκινο σαν παπαρούνα και κίτρινο σαν τη χολή είναι το αφιονοτόπι της ψευτιάς και των προλήψεων. Η στρατηγική να καταστρέφεται το φυσικό τοπίο του παιδιού με τις προλήψεις είναι σκόπιμη, κατευθυνόμενη, κακουργηματική τρις και τετράκις σε θάνατο και απάνθρωπη.

πηγή: Τα Ελληνικά, Δ.Λιαντίνης

Μπορεί η ιστορία να είναι αντικειμενική;

Άδωνις Γεωργιάδης, από τους γνωστότερους παραχαράκτες της ελληνικής ιστορίας και τηλεβιβλιοπώλης

Αντικειμενική ιστορία ούτε υπήρξε ούτε και θα  υπάρξει ποτέ. Για τον απλούστατο λόγο πως ο ιστορικός ή ο αναγνώστης της ιστορίας είναι ένα υποκείμενο που έρχεται αντιμέτωπο με ένα αντικείμενο και το φορτίζει με σημασίες που δεν τις έχει το ίδιο.

Οι σημασίες άλλωστε δεν αναβρύζουν από τα αντικείμενα, όπως το νεράκι από την πηγή, όπως λέει ο Ρολάν Μπαρτ. Τις σημασίες τις προσθέτουν στα γεγονότα και στα αντικείμενα οι άνθρωποι, όταν αποκαθιστούν μαζί τους μια διαλεκτική σχέση που σημαίνει σχέση που δημιουργείται από τη σύγκρουση του αντικειμένου με το υποκείμενο.

Γίγαντας Ραφαηλίδης versus Νάνου Πλεύρη

Η απαίτηση για αντικειμενικότητα λοιπόν είναι η πιο μεγάλη απάτη που κατ’εξακολούθηση κάνει η αστική σκέψη για να παραμένει υποκειμενική προς “ιδιον ταξικόν όφελος”. Όπως λέει πάλι ο Ρολάν Μπαρτ, έχει μεγαλύτερη σημασία το ποιός είναι αυτός που μιλάει, παρά το τί λέει. Αυτή την λογοπαικτική και συνεπώς χιουμοριστική διατύπωση μιας πολύ γνωστής σκέψης του Μπαρτ θα μπορούσαμε να την εκφράσουμε και με τη λόγια ελληνική παροιμία: “εκ στόματος κόρακος, κρα!”

Όλα τα “κρα” των ιστορικών μας που αγωνιούσαν όχι για την ιστορική αλήθεια όσο για μια έδρα στο πανεπιστήμιο και άλλη μία στην ακαδημία, μας τα σέρβιραν ως “αντικειμενικές αλήθειες” προκειμένου να λειτουργήσουν καλά τόσο το σύστημα όσο και οι ίδιοι οι ιστορικοί εντός του συστήματος.

Συχνά η αλλοτρίωσή τους έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό, που ούτε οι ίδιοι έχουν πλέον συνείδηση πως λένε ψέμματα. Μ’άλλα λόγια, το “εσωστραμμένο” ψέμα βγαίνει προς τα έξω ως αλήθεια και έτσι η ιστορική συνείδηση γίνεται μια ψευδής συνείδηση.

Η ψευδής συνείδηση δεν αναφέρεται σ’αυτόν που λέει ενσυνείδητα ψέματα, αλλά σ’εκείνον που αντιλαμβάνεται ως αληθές το ψευδές και το προτείνει και στους άλλους ως αληθές.

Ο υπερτονισμός του ρόλου του υποκειμένου που έρχεται αντιμέτωπο με το αντικείμενο, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει διαγραφή ή παραποίηση του αντικειμένου.

Το ιστορικό γεγονός , όταν είναι ένα βεβαιωμένο ιστορικό γεγονός θα παραμείνει τέτοιο στον αιώνα τον άπαντα και κανένα υποκείμενο δεν θα αλλοιώσει την αντικειμενική του υπόσταση. Το μόνο που μπορεί να κάνει το κάθε υποκείμενο είναι να το κοιτάξει διαφορετικά, να δώσει διαφορετικό νόημα. Και εφόσον είναι όντως υποκείμενο και όχι φερέφωνο ή φορέας εύκολα διαγνώσιμης “ψευδούς συνείδησης” δεν μπορεί παρά να το νοηματοδοτήσει διαφορετικά.

Λιακόπουλος άλλος μεγάλος παραχαράκτης της ιστορίας

Εμάς εδώ στην Ελλάδα μας μπέρδεψαν τόσο οι κονδυλοφόροι της “επίσημης” ιστοριογραφίας που δεν είμαστε πια σε θέση να ξεχωρίσουμε τον μύθο από το ιστορικό γεγονός. Οι “εθνικά σκεπτόμενοι” μπορεί να σκέφτονται έξοχα εθνικά όμως αυτό δεν τους εξασφαλίζει και τη δυνατότητα να σκέφτονται σκέτα και χωρίς προσδιοριστικό επίθετο.

_______________________

πηγή κειμένου: Νεοελληνική ιστορία της αρχαίας Ελλάδας, Βασίλης Ραφαηλίδης