Ο άνθρωπος, από την πρώτη του εμφάνιση σε αυτόν τον πλανήτη χρησιμοποίησε ως “όπλα επιβίωσης” όχι μόνον την λογική του για να επιβιώσει αλλά και τα ένστικτα του.
Υπάρχουν πολλές στιγμές στην ζωή μας που η λογική παραχωρεί την θέση της στο συναίσθημα και αυτό αποβαίνει σε καλό. Είναι γνωστό άλλωστε πως ο οργανισμός μας παράγει καθημερινά διάφορες ορμόνες οι οποίες ελέγχουν την συναισθηματική μας κατάσταση η οποία επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητά μας.
Αν εξετάσουμε την καθημερινότητά μας θα δούμε πως πολλές συνήθειες μας (π.χ. το να ακούσουμε μουσική) γίνονται όχι γιατί η λογική μας το υπαγορεύει, αλλά γιατί ο συναισθηματισμός μας το επιβάλλει. Με βάση την λογική, είναι χαμένος χρόνος η ενασχόληση με την μουσική, την ποίηση, την ζωγραφική και γενικά ο,τιδήποτε γίνεται για την συναισθηματική μας ευχαρίστηση.
Το κακό όσον αφορά τα συναισθήματα είναι πως πολλοί δεν μπορούν να τα ελέγξουν και πέφτουν σε “παγίδες” όπως τα ναρκωτικά (από το τσιγάρο μέχρι την ηρωΐνη) και άλλοι πάλι πέφτουν στην παγίδα της θρησκείας.
Εξετάζοντας το θέμα της θρησκείας, μπορούμε να πούμε με ασφάλεια πως η συγκεκριμένη συνήθεια δρα ως παράσιτο του ατόμου που είναι εθισμένο σε αυτήν. Με τους ανούσιους κανόνες της (επιτρέπονται συγκεκριμένα φαγητά, συγκεκριμένες ημέρες τον χρόνο, σεξ με συγκεκριμένο σύντροφο εφ’όρου ζωής και με προκαθορισμένες τις επιτρεπόμενες ημέρες) και τις τρελές απαιτήσεις της (εξομολόγηση, όχι σεξ πριν το τελετουργικό το οποίο δεσμεύει εφ’όρου ζωής) μετατρέπει τον άνθρωπο σε εχθρό της ζωής και της φύσης (άλλωστε οι περισσότερες θρησκείες υποστηρίζουν πως τα πάντα είναι φτιαγμένα προς τέρψην του ανθρώπινου είδους) αλλά επίσης εχθρό του συνανθρώπου του μιας και όλες διαχωρίζουν τον ομοϊδεάτη από τον “αλλόπιστο”. Η φράση “αγάπα τον πλησίον σου” αναφέρεται στα άτομα που έχουν τις ίδιες θρησκευτικές πεποιθήσεις, ενώ οι γραφές των χριστιανών αναφέρουν πως ο Γιαχσούς είπε πως ήρθε να φέρει διχόνοια ανάμεσα σε οικογένειες όταν σε αυτές κάποια άτομα έχουν διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις.
Αν δεν υπήρχε η θρησκεία σήμερα, οι τέχνες, τα γράμματα και ο πολιτισμός μας θα είχε αναπτυχθεί εκατοντάδες φορές περισσότερο. Επιπρόσθετα, παρακολουθώντας την πολιτισμική καταστροφή των αράβων, μπορεί εύκολα κανείς να αντιληφθεί πως ένα τόσο πρωτοπόρο έθνος στις τέχνες και στα γράμματα λόγω της επικράτησης του φονταμενταλισμού επανήλθε στην εποχή της πέτρας.
Αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι πως δεν αυξάνονται οι άθεοι σε βάθος χρόνου- απλώς επειδή οι κοινωνίες δεν είναι το ίδιο κλειστές όπως ήταν ο κόσμος δεν φοβάται να αποκηρύξει επίσημα την θρησκεία. Πριν 30-40 χρόνια αν κάποιος παραδεχόταν πως δεν πιστεύει στην θρησκεία τότε αυτό ισοδυναμούσε με θάνατο αφού θα τον απομόνωναν οι υπόλοιποι και δεν θα έβρισκε ούτε εργασία αλλά ούτε καν φίλους. Εξού και οι περισσότεροι άθεοι την εποχή εκείνοι ήταν όσοι είχαν αρκετά μεγάλη περιουσία ώστε να μην εξαρτώνται από την κοινωνία μέσα στην οποία δρούσαν.
