Ο μεγαλύτερος εχθρός μας..

Διογένης, Jean-Léon Gérôme, 1860, Walters Art Museum

Από τον διάλογο Αλέξανδρου και Διογένη που έγραψε ο Δίων Χρυσόστομος:

“Και ποιός εχθρός μου θ’απομείνει αν αιχμαλωτίσω αυτούς που είπα;” , ρωτάει ο Αλέξανδρος τον Διογένη.

“Ο πιο δύσκολος εχθρός σου δεν μιλά περσικά ή μηδικά όπως μιλάει, φαντάζομαι ο Δαρείος αλλά μακεδονικά και ελληνικά”

Ο Αλέξανδρος ταράχθηκε τότε και ανησύχησε μήπως ήξερε ο Διογένης κάποιον στην Μακεδονία ή στην Ελλάδα που να ετοιμάζεται να πολεμήσει εναντίον του και ρώτησε: “Ποιός είναι αυτός ο εχθρός μου στην Ελλάδα ή στη Μακεδονία;”

“Δεν ξέρεις εσύ που νομίζεις πως ξέρεις περισσότερα απ’τον καθένα;”

“Λοιπόν, δεν θα μου τον αποκαλύψεις; Κρυφό θα τον κρατήσεις; “

“Εδώ και ώρα προσπαθώ να σου το πω αλλά δε θες να ακούσεις: εσύ είσαι ο πιο άσπονδος εχθρός και αντίπαλος του εαυτού σου, όσο παραμένεις κακός και ανόητος. Κι αυτός είναι ο άνθρωπος που αγνοείς περισσότερο από κάθε άλλον. Γιατί κανένας ανόητος και κακός δεν γνωρίζει τον εαυτό του. Διαφορετικά, δεν θα όριζε ο Απόλλωνας ως πρώτο καθήκον το Γνώθι σ’αυτόν, θεωρώντας ότι είναι το πιο δύσκολο για τον καθένα. Μήπως δεν συμφωνείς ότι η αφροσύνη είναι η μεγαλύτερη και σοβαρότερη απ’όλες τις αρρώστιες και καταστροφική για όσους την έχουν και δεν θεωρείς τον άφρονα άνθρωπο αυτοκαταστροφικό; Ή δεν παραδέχεσαι πως εκείνος που βλάπτει έναν άνθρωπο και του προξενεί ένα σωρό κακά, δεν μπορεί παρά να είναι και ο πιο μεγάλος εχθρός και αντίπαλός του; Γι’αυτά πήδα και θύμωνε όσο θες, και πες πως είμαι ο χειρότερος βρωμιάρης και βρίζε με σ’όλο τον κόσμο, κι αν σου’ρθει, κάρφωσέ με με το δόρυ. Γιατί είμαι ο μόνος άνθρωπος απ’ τον οποίο μπορείς να ακούσεις την αλήθεια και δεν θα τη μάθεις από κανέναν άλλο. Γιατί όλοι είναι χειρότεροι και δουλικότεροι από μένα.”

_________________________________________________________________

πηγή: Δίων χρυσόστομος οι τελευταίοι έλληνες εθνικοί, εκδόσεις θύραθεν

Το ασχημότερο μουσείο της Ευρώπης τώρα στην Αθήνα

Απολαύστε μερικά μόνο από τα μουσεία-κοσμήματα όλης της Ευρώπης

National Art Museum - Barcelona

Royal Museum of Central Africa, Belgium

British Museum, London, England

National Museum, Prague

Kunsthistorisches Museum, Vienna, Austria.

Oceanographic museum and aquarium, Monaco,France

Museum of fine arts, Budapest, Hungary

Natural History Museum, London, England

..και τέλος το ασχημότερο μουσείο όλης της Ευρώπης… κυρίες και κύριοι..

Αρχιτέκτονες ήταν ο ελβετός Μπερνάρ Τσουμί και ο Ελληνας συνεργάτης Μιχάλης Φωτιάδης. Τα συγχαρητήρια μου για το έκτρωμα!

Οι τρεις “πληγές” του νεοέλληνα

Τρεις είναι οι κυριότερες πηγές στις οποίες οφείλεται η πνευματική αποσάθρωση του νεοέλληνα :

1. Η θρησκεία

2. Το κόμμα

3. Η ομάδα

Αυτές οι τρεις αγέλες αναγκάζουν το νεοέλληνα να ξοδεύει χρόνο και χρήμα έτσι ώστε να έχει μια ψευδαίσθηση πως ανήκει σε κάποιες (και πολλές φορές σε όλες) από τις παραπάνω. Βέβαια αν αφιέρωνε τον χρόνο αυτό στην ενασχόλησή του με την μόρφωση του τότε θα έβλεπε πως σε λίγο χρονικό διάστημα θα υπήρχε ραγδαία ανάπτυξη της αίσθησης κριτικής ικανότητας και θα μπορούσε να απαλλαχθεί από τα δεσμά του φανατισμού που τον δένουν οι “ποιμενάρχες” του. Πέραν αυτού αυτή η “ομαδοποίηση” καθιστά το άτομο αντικοινωνικό μιας και όσοι δεν ανήκουν στο δικό του “κοπάδι” αυτόματα είναι εχθροί και πολέμιοι.

Βλέπουμε καθημερινά θρησκευτικά φανατισμένους που κάνουν το παν “εις το όνομα του θεού” λες και ο θεός εφόσον υπήρχε δεν θα μπορούσε να εκπροσωπήσει τον εαυτό του αλλά πρέπει κάποιος άλλος να μιλήσει εκ μέρους του. Αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατόν ο άνθρωπος, ένα τόσο ασήμαντο πλάσμα μπροστά στο μέγεθος του σύμπαντος, να πιστεύει πως υπάρχει κάποιος ανώτερος δημιουργός που ασχολείται με το αν πήδηξε ή αν είπε ψέμματα ή αν κράτησε τη νηστεία. Όμως η ψυχολογική υποστήριξη που τους προσφέρει αυτή η ενασχόληση έτσι ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την καθημερινότητά τους γι’αυτούς είναι αρκετή έτσι ώστε να φτάνουν σε σημείο να ακρωτηριάζουν τις φυσιολογικές ορμές προς χάρην της αφοσίωσής τους σε κάτι “ανώτερο”.

Επίσης καθημερινό φαινόμενο είναι να βλέπουμε φανατισμένους με ποδοσφαιρικές ομάδες να πλακώνονται στο ξύλο ή να καταστρέφουν περιουσίες γιατί η ομάδα τους έχασε ή αδικήθηκε. Κι εδώ ο κακομοίρης οπαδός αφιερώνει χρόνο και χρήμα έτσι ώστε από τη μία να ανήκει σε ένα είδος “οικογένειας” και από την άλλη να ξεσπά τα βίαια ένστικτά του με ασφάλεια μιας και τελεί κάτω από την προστασία της υπόλοιπης αγέλης. Το γεγονός πως οι “θεοί” των φανατισμένων πληρώνονται με εκατομμύρια δεν φαίνεται να τους απασχολεί μιας και η έννοια της ομάδας στο μυαλό τους είναι “αγιοποιημένη”.

Τέλος οι φανατισμένοι με τα κόμματα, οι οποίοι χρόνο με το χρόνο λιγοστεύουν (θέλω να πιστεύω), γλείφουν τις κατουρημένες ποδιές των βουλευτών τους μήπως και τους θυμηθούν σε περίπτωση που χρειαστούν κανένα διορισμό ή απευθείας ανάθεση έργου άντε το πολύ πολύ καμία ευνοϊκή μετάθεση για τον γιόκα τους. Φυσικά οι “βολευτές” ως επί το πλείστον τακτοποιούν μόνο τους συγγενείς και κάποιους φίλους, για τους υπόλοιπους έχουν ως “δώρο” έναν διορισμό με ημερομηνία λήξης έτσι ώστε να υπάρχει ανάγκη για συνεχόμενο “γλείψιμο”. Όμως αξίζει να γίνεσαι υποχείριο ενός ανθρώπου που θα σου προσφέρει μεν μια δουλειά αλλά θα κλέψει τόσο πολύ την τσέπη σου που στο τέλος δεν θα ‘χεις σπίτι να μείνεις; Αξίζει να γλείφεις τον κλέφτη της δημόσιας περιουσίας; Εγώ πιστεύω πως όχι.

Άξιον προσοχής είναι πως εκκλησία και  ποδόσφαιρο (όπως επίσης εκκλησία και κόμμα) πηγαίνουν χέρι-χέρι . Σε κάθε έναρξη ποδοσφαιρικής περιόδου κάνουν αγιασμό, πολλά σήματα ποδοσφαιρικών ομάδων έχουν σύμβολα εκκλησιαστικά (ο δικέφαλος αετός πχ), σε περίπτωση που κάποια ομάδα καταφέρει να νικήσει πάντα ισχυρίζονται πως ήταν “θέλημα θεού” λες και κάποια “ανώτερη δύναμη” ενδιαφέρεται για το ποιός θα νικήσει κ.α…