1 χρόνος Χαμένος Παράδεισος

Σήμερα αυτό το ταπεινό-πλην τίμιο- ιστολόγιο κλείνει έναν χρόνο από τότε που γεννήθηκε (ένα χρόνο και μία μέρα ακριβώς).

Δεν θα κάνω καμία αυτοκριτική (άλλωστε τα λάθη μου είναι πάρα πολλά για να τα γράψω) , το μόνο που έχω να πω είναι ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους εσάς που το αγαπήσατε, σε όλους εσάς που μοιράζεστε καθημερινά τις σκέψεις μου, τα πιστεύω μου και τις αγωνίες μου.

Σε όλους όσους έχουν σχολιάσει καθώς και σε όσους γνωριστήκαμε καλύτερα μέσα από αυτό το ιστολόγιο και την καθημερινή μας επαφή όπως την Ιοκάστη, την Λίνα, τον Άθεο, τον Ανορθόδοξο, τον Διαγόρα τον Μηλιό, την Αόρατη Μελάνη, το Νεύτωνα, το Batcic, την Μαριαλένα, το Nespa, το Bromisteraki, τον Zaphod, το Σκουλήκι καθώς και σε πολλούς άλλους που έδωσαν ζωή σε αυτό το ιστολόγιο.

Η αλήθεια για την ύπαρξη του θεού στα αστέρια

Διαβάζοντας την “Γκέμμα” του Λιαντίνη , αυτού του εξαίσιου ανθρώπου, μου γεννάται μια απορία για όλους αυτούς τους δογματικούς πιστούς όλων των θρησκειών. Απάντηση δεν πιστεύω πως θα πάρω (μακάρι να με διαψεύσουν) αλλά εγώ θα την εκθέσω..

Κοιτάζοντας λοιπόν τα αστέρια με το τηλεσκόπιό μου, αισθανόμουν πάντα ένα δέος με τις εικόνες άλλων πλανητών, οι οποίοι είναι τελείως διαφορετικοί από ό,τι η γη μας, σε μέγεθος, σε σύσταση, σε θερμοκρασία, σε ατμόσφαιρα. Και όλοι αυτοί οι πλανήτες και τα αστέρια για να τα επισκεφθεί κανείς από κοντά θα ήθελε  άπειρα σχεδόν χρόνια ζωής. Όταν λοιπόν έχω μπροστά μου αυτή την εικόνα και αντιλαμβάνομαι πως τα μεγέθη των πλανητών και του σύμπαντος γενικότερα είναι θηριώδη μεγαλύτερα από το μέγεθος της ύπαρξής μου (είτε την μετρήσει κανείς σε ύψος είτε σε χρόνια ζωής) πως είναι δυνατόν να θεωρώ πως υπάρχει μια ανώτερη ύπαρξη η οποία αφού έπλασε όλο αυτό το σύστημα ήρθε στην γη και ζήτησε από τα μικροσκοπικά όντα της να ακολουθούν συγκεκριμένο τρόπο ζωής γιατί μόνον έτσι θα ευχαριστηθεί; Πόσο εγωιστικό  είναι να θεωρεί ένα πλάσμα που δεν ζει ούτε καν ένα δέκατο του δευτερολέπτου σε σχέση με την ηλικία του σύμπαντος πως τα πάντα δημιουργήθηκαν για το ίδιο από έναν αόρατο παντοδύναμο;

Χριστιανοί, μουσουλμάνοι, ιουδαίοι, ή οποιασδήποτε άλλης θρησκείας πιστοί ανοίξτε τα μάτια σας και αντιληφθήτε πως κανένα άλλο είδος στο ζωικό βασίλειο δεν αφιέρωσε ούτε ένα δευτερόλεπτο από τον χρόνο της ζωής του σε κάποια ανώτερη και αόρατη ύπαρξη, φτιαγμένη καθ’εικόναν και ομοίωση του. Και εσείς που είστε τόσο περισσότερο έξυπνοι από αυτά, που έχετε την ικανότητα της αυτοσυνείδησης, που μπορείτε πλέον να δείτε την εικόνα από μακρινούς γαλαξίες πως μπορείτε να θεωρείτε πως υπάρχει κάποιος θεός ή θεά που θα ‘κανε παζάρια μαζί σας για μια ευτυχισμένη ζωή τώρα και μια μεταθανάτια;

Γι’αυτό κοιτάξτε ψηλά στον ουρανό απόψε το βράδυ, αντιληφθείτε την μηδαμινότητά σας σε σχέση με το σύμπαν, και αρχίστε να πιστεύετε στους ανθρώπους γύρω σας και όχι στους ιερείς που αντιπροσωπεύουν αόρατους παντοδύναμους θεούς και ζητούν τα πάντα μα δεν προσφέρουν τίποτε άλλο παρά κύβδηλες υποσχέσεις για ευτυχισμένη μεταθανάτια ζωή.

Η αγάπη για την γνώση (Ντίδιερ 1962)

Ένα από τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν τον άνθρωπο από τα υπόλοιπα ζώα (γιατί ζώο είναι και ο άνθρωπος) είναι η ανάγκη της γνώσης για χάρην της γνώσης. Πολλά ζώα εκδηλώνουν περιέργεια, αλλά είναι μια περιέργεια που βασίζεται στην πλευρά της διαδικασίας προσαρμογής τους. Ο άνθρωπος διψάει για μάθηση. Για πολλούς ανθρώπους μάλιστα αν κάποιος είναι προικισμένος με την ικανότητα να μαθαίνει τότε έχει υποχρέωση να μάθει. Κάθε κομμάτι γνώσης, οσοδήποτε μικρό, οσοδήποτε άσχετο με την πρόοδο ή την ευημερία μας, αποτελεί μέρος μιας ολότητας. Σε τούτη την ολότητα συμμετέχει ο επιστήμονας. Το να γνωρίζεις πραγματικά την μύγα σημαίνει ότι κατέχεις ένα κομματάκι του μεγαλείου της Γνώσης. Αυτή είναι η πρόκληση και η χαρά της επιστήμης.

Βινσεντ Ντίδιερ 1962